Midzomer

Vandaag vieren de Zweden Midsommar. Officieel is dat morgen pas, maar zoals met zoveel feestdagen, viert men het de middag van tevoren. Het is, samen met kerstavond, de belangrijkste feestdag in Zweden. Er worden overal speciale palen (de Midsommarstång) opgezet, waar men omheen danst. De kinderen krijgen bloemenkransen in hun haar. Er wordt lekker gegeten – voor supermarkten waren de afgelopen dagen de drukste van het jaar, samen met de dagen voor kerst – en de meeste mensen zoeken hun familie op.

Wij hebben een paar keer midzomer gevierd, op verschillende plekken. Voor ons is het natuurlijk niet zo belangrijk als voor de meeste Zweden, dus wij laten het van het weer afhangen. Vandaag is het miezerig en koud (ik had wanten aan op de fiets!), dus ik ga werken en neem deze vrije dag een andere keer.

Vrolijke (mid)zomer!

Kamperen

Vorig weekend was het mooi weer en kampeerden we voor het eerst dit jaar. Vrienden met hun twee kinderen gingen mee, en omdat zij pas zaterdagmiddag konden komen, gingen wij zelf op vrijdagmiddag al. Twee hele nachten kamperen! Het was heerlijk en fijn en gezellig.

We hadden de bolderkar volgeladen met spullen en stapten met z’n allen in de bus. Toen nog 3 kilometer lopen voor we de tent opzetten.

Heenreis

De kinderen hielpen graag met hout halen en het vuur opstoken.

Kampvuur

Klimmen op rotsen en slapen in je eigen slaapzak.

Klimmen en slapen

Natuurlijk moest er ook geschaakt worden. Jip had gewonnen.

Spelletjes

En dat alles in een idyllisch Zweedse omgeving.

Idyllisch

Het volgende kampeerweekend staat alweer in de planning!

Nog meer winterpret

De igloman was een groot succes. Uit de hele wijk kwamen er kinderen in spelen. En de ouders die de Technicus in de week daarna tegenkwam, waren allemaal razend enthousiast: Heb jij die gemaakt?! Wat leuk! Er raakten ook kinderen geïnspireerd. Ze deden hun uiterste best om ook zo’n grote iglo te maken, en dat bleek helemaal niet makkelijk. Hoe heb je ‘m zo GROOT gekregen? vroeg een ventje van een jaar of 10 aan de Technicus.

Een week na de igloman kwamen mijn jongste broer en zijn vriendin op bezoek. Ze hadden het goed getimed, want er lag een dik pak sneeuw. We konden langlaufen. EN nog een iglo maken! Een grotere, want we waren met meer volwassenen. In drieënhalf uur stond er een iglo de igloman gezelschap te houden.

Meer winterpret

De volgende dag kregen we nog een idee: de bouwwerken beschilderen. Met waterverf.

Nog meer winterpret

De dag daarna kregen we nóg meer reacties. De normaal zo stugge Zweden kwamen spontaan hun complimenten maken. En onze bovenbuurvrouw, die in al die jaren nog geen woord tegen ons gezegd heeft, kwam naar ons toe om te vertellen dat ze de beschilderde kunstwerken zo mooi vond!

Nederlanders en sneeuw; dat maakt wat los bij die Zweden.

Winterpret

Eindelijk hebben we een echt winterlandschap! Ik vind het heerlijk. Niet zozeer om door de sneeuw te ploeteren, maar omdat het alles zoveel lichter maakt. En omdat m’n drie kinderen zo heerlijk buiten kunnen spelen.

Vrijdag gingen ze naar het vennetje, waar ze zich vermaakten met brokken ijs…

Winterpret 1

… en met al het winterse bij de waterval.

Winterpret 2

Die avond begon het te sneeuwen. Onophoudelijk. Tot grote vreugde van met name de twee oudste kinderen was het fantastische plaksneeuw! Perfect bouwmateriaal. Zaterdagochtend werd er uren gebouwd en gesjouwd.

Winterpret 3 Winterpret 4Winterpret 5

Tijdens het rustuurtje na de lunch was Jip te moe om rechtop te zitten.

Winterpret 6

Daarna werd er fanatiek verder gebouwd. Het werd een igloman…

Winterpret 7Winterpret 8Winterpret 9

… die er vanaf ons balkon zo uitzag:

Winterpret 10

’s Avonds bouwde Jip nogmaals een igloman, van de Geomag.

Winterpret 11

Vanmorgen gingen de kinderen al om half 7, in het donker, naar buiten. Met lampjes de iglo in.

Winterpret 12

De igloman kreeg die ochtend protheses in de vorm van poortjes en een heuse glijbaan.

Het gaat de komende dagen hard vriezen, wat betekent dat onze vriend voorlopig niet kapot te krijgen is. Oléé!

De rups in de pot

Dit logje is speciaal voor Marijke O.

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik een rups tussen de broccoli vond. Een prachtig groene, volledig gecamoufleerd. Ik liet ‘m aan Jip zien. Die vond dat we ‘m eten moesten geven. Goed. De Technicus viste ergens een grote doorschijnende plastic pot vandaan. Ik haalde de blaadjes van de broccoli en de rups kon gaan smikkelen. In plaats daarvan zocht de rups een hoekje op en bleef stil zitten. Langzaam bouwde hij een cocon; elke dag een stukje meer. Toen de cocon klaar was, bleef hij nog meer dan twee weken zitten. Ja, Eric Carle had helemaal gelijk. Toen ging de cocon open en kwam er een heuse vlinder uit! Ik geloof dat de Technicus en ik het nog het meest indrukwekkend vonden.

Vorige week kreeg Jip een quizvraag: Waarin verandert een rups?
Jip: In een pot!

Vuurwerk

Allereerst gelukkig nieuwjaar! Ik wens jullie een fijn en gezond 2015 toe!

Wij hebben de kerstdagen en de dagen daar omheen in Nederland doorgebracht. Het was heerlijk! We hebben hele fijne dagen met veel familie en vrienden gehad. De kinderen vonden het geweldig om met iedereen Nederlands te kunnen praten. Ik trouwens ook. Ik ben ietwat verdrietig terug in Zweden gekomen en mis Nederland meer dan ooit.

Tijdens de jaarwisseling waren we thuis. Er werd – voor het eerst sinds we hier wonen – een aanzienlijke hoeveelheid vuurwerk afgestoken. Jip kon het niet zoveel schelen; hij sliep overal doorheen. Pluk vond het overdag al spannend en kwam ’s avonds doodsbenauwd haar bed uit rennen. Ze sliep onrustig verder op mijn schoot. Om middernacht werd ze weer wakker (en wij daarom ook) en zijn we even gaan kijken. Toen Pluk al die kleuren zag, leek ze het wat beter te begrijpen.

De afgelopen nachten sliep ze echter onrustig en werd meerdere keren huilend wakker. Ik weet het aan de vele indrukken tijdens ons lange verblijf in Nederland. Vanavond bij het naar bed gaan, zei ze met een bang stemmetje: Ik vuurwerk spannend. Sjonge, dat ik daar niet aan gedacht had! We hebben het er even over gehad en ik heb benadrukt dat het vuurwerk afgelopen is. (Dat hoop ik althans van harte.) Pluk slaakte een diepe zucht en viel snel in slaap. Ik hoop dat ze doorslaapt; zij en ik kunnen het goed gebruiken.

PS: Mochten jullie je afvragen waarom ik de laatste tijd zo weinig over Jip schrijf… er is zoveel te vertellen, het lukt me niet om het op te schrijven. Wat ik formuleer doet geen eer aan Jips ontwikkelingen. :-) Binnenkort hopelijk een nieuwe poging.

Bosbessen

In en rond ons huis groeit een en ander eetbaars. Tuinkers en taugé in bakjes in huis. Pluksla aan de rand van het balkon. Aardbeien, frambozen, 3 soorten courgette en 5 soorten pompoen op de tuin. Aalbessen, frambozen en wilde aardbeien overal om ons heen. En bosbessen, in ‘ons’ bos natuurlijk. Jip en Pluk plukken die graag. Zodra we langs bosbessenstruiken komen – en dat is vaak, want het bos is ermee bezaaid – roept Jip dat hij bosbessen ziet. De kinderen hurken dan tussen de struikjes en beginnen te snoepen; hun vingers en mond algauw helemaal paars. Heerlijk!

Nu, tegen het eind van het bosbessenseizoen, zijn de bessen wat lastiger te vinden. De kinderen moesten vandaag echt zoeken. Jip had daar natuurlijk een oplossing voor bedacht:

Jip: Zullen we bij ons thuis bosbessen laten groeien?
Ik: Ja, dat zou wel leuk zijn, maar bosbessen hebben een bos nodig om te groeien.
Jip: Dan moeten we huisbessen laten groeien!

Hallo dagis! Dag dagis!

Vorige week maandag begon Jip op de dagis (dagverblijf), oftewel voorschool. Ik ging met hem mee. De eerste ochtend een uurtje wennen, de rest van de week steeds iets langer. Hier in Zweden is het de gewoonte dat één van de ouders er in het begin bij blijft, en na verloop van tijd steeds langer wegblijft. Het inscholen zou wel een week of twee duren, en waarschijnlijk langer.

De voorschool die wij hadden uitgekozen is een kleine voorschool, met kinderen van 1 tot 6 jaar bij elkaar. De sfeer is familiaal. Voor de zomer kregen wij een brief waarin werd verteld welke kinderen er ingeschoold zouden worden. De groep kwam rond die tijd een keer langs ons huis lopen, en de leidsters wezen ons huis aan en vertelden de kinderen: daar woont Jip en die komt na de zomer bij ons. We hadden er een goed gevoel bij.

Jip vond het vreselijk spannend. Al die nieuwe kinderen en leidsters, die ook nog eens een andere taal spraken. (Jip verstaat wel wat Zweeds, maar heeft nog nooit meer dan een enkel woord gesproken.) Jip kreeg de tijd en ruimte om op zijn eigen tempo te wennen. Ik sprak wat met de leidsters en vertelde over onze intenties: we hebben geen bepaalde tijden ‘nodig’, want de Technicus is toch thuis met Pluk, en Jip zou wat ons betreft slechts een paar uurtjes per week komen.

Toen wilde de locatieleidster met mij spreken. Ze was heel duidelijk en vond dat we moesten kiezen: óf we gaan ervoor, óf niet. Als we Jip op de voorschool wilden hebben, dan moest hij ook 20 uur per week, maar het liefst nog langer, komen. Anders zou hij buiten de groep vallen. De andere kinderen komen namelijk allemaal bijna fulltime – nu de 30-uurs-regel is ingevoerd.

We hebben er even over nagedacht. En toen heel duidelijk nee besloten. Dus, nog geen week na de eerste ochtend op de voorschool, hebben we alweer afscheid genomen. Wij zijn erg blij met onze beslissing en Jip is opgelucht. Het personeel vond het verstandig. Jip wordt niet gelukkig van veel tijd in een groep. Dat hebben ze goed gezien.

Nu zijn we Jip weer aan het uitscholen – hij moet bijkomen van alle indrukken en wordt langzaam weer zijn oude zelf.

Bosbrand

Sinds we in Zweden wonen, hebben we meerdere keren kleine bosbranden van dichtbij meegemaakt. Brandweerwagens die langs ons huis kwamen rijden voor brandjes in ‘ons’ bos, enkele tientallen vierkante meters langs de kant van de weg in de fik, dat soort dingen.

Nu woedt er sinds een volle week(!) een bosbrand in Zweden, zo’n 90 kilometer ten westen van ons. Het oppervlakte van de brand is ongeveer de halve provincie Utrecht. De brand is nog steeds niet onder controle en er is hulp uit Frankrijk en Italië gekomen. De wind is vandaag gedraaid en nu zitten ook wij in een flinke rooklucht. Ik vind het heftig om te merken hoe lang zo’n brand oncontroleerbaar kan zijn, en hoe ver de rook komt. (Of ben ik daarin erg naïef?)

Het is sinds vandaag wat koeler – onder de 30 graden – en het heeft geregend. Er wordt nog meer regen verwacht. Ik hoop dat het helpt.

Bijzondere bruiloften

Vier weken geleden waren wij uitgenodigd op een bijzondere bruiloft. Een bruiloft midden in de natuur. Bij Lunsentorpet (huisje in Lunsen), waar ik al eerder over schreef. Zweedse vrienden van ons waren geïnspireerd geraakt door de verhalen van een stel dat bijna vier jaar geleden in hetzelfde bos getrouwd is. Dat stel, dat waren wij.

Ter informatie: Lunsentorpet is een huisje midden in ‘ons’ bos, het bos dat 100 meter van ons huis vandaan begint. Het huisje, 7 kilometer het bos in, heeft 6 bedden en een houtoven en -fornuis. Er is een primitief toilet en er is een hok vol met brandhout. Je kunt er op de bonnefooi overnachten. Het huisje ligt aan een grasveld met houten banken en barbecue-plaatsen. Er is een ouderwetse pomp voor heerlijk grondwater. Het is een fantastische plek.

Toen de Technicus mij vijf jaar geleden, na een fietstocht van 1300 kilometer, op een eilandje voor de kust bij Bergen, ten huwelijk vroeg, wisten we meteen dat we geen klassieke bruiloft wilden. Wat we wel wilden, werd in de maanden daarna vormgegeven. We wilden dátgene doen, dat we het leukste vonden: in de natuur vertoeven. Zodoende trouwden we bij Stordammen (een kilometer het bos in) en wandelden daarna met onze 25 Nederlandse gasten naar Lunsentorpet (nog 6 km verder). Daar kampeerden we twee nachten. We stookten kampvuur, barbecueden, deden spelletjes en hadden de meest relaxte bruiloft die wij ons voor konden stellen.

Een fotoselectie:Bruiloft 1

Onze Zweedse vrienden, K & I, die we sinds een jaar kennen, wilden ook bij Lunsentorpet trouwen. Maar dan ook écht bij Lunsentorpet. De bruiloft was heel bijzonder. Op de heenweg kwamen we de priester tegen. De houten banken waren neergezet alsof het een kerk was. Er was een altaar gemaakt van boomstammetjes. Er was muziek en een dansvloer: met blote voeten op het gras. Het was een bruiloft met alles erop en eraan. En dat in het bos.

Overal was over nagedacht. Het bier lag handig koud in de beek die over het terrein stroomt. Iedere gast kreeg bij aankomst een plastic beker waar je je naam op moest schrijven, om de hoeveelheid afval te verminderen. Er stonden bakjes dennennaalden klaar om over het bruidspaar heen te gooien, in plaats van rijst. En het overheerlijke en overvloedige koude buffet was compleet met variaties voor vegetariërs, veganisten, lactose- en glutenintoleranten.

Ongeveer 25 van de 75 gasten bleven in en rond Lunsentorpet overnachten. Wij ook. Bij gebrek aan tent waar we met z’n vieren in konden (we hadden alleen twee kleine tenten), en vanwege goed weer, sliepen we onder enkel een klamboe.

De hele bruiloft was een bijzondere ervaring en we zijn erg blij dat we erbij mochten zijn!

Nog een fotoselectie: Bruiloft 2