Vier dagen Helsinki

Net terug uit Helsinki. Niet voor een vakantie, maar voor een congres. Zonder kinderen – dat voelde toch een beetje als vakantie – en blij dat ik weer thuis was, want wat heb ik ze gemist! Een korte impressie:

  • Een gevangenis als hotel. Drie cellen bij elkaar vormden de kamer van mijn collega en mij. Ze hadden de oude gevangenis op een leuke manier chique gemaakt.
  • Reizen en de eerste avond uit eten met een collega en onze professor. Gezellig!
  • 25 presentaties over RNA. Hoe vaak ik dat woord gehoord heb…
  • De eerste keer zelf een presentatie geven op een congres. Ik vond het zelfs leuk om m’n werk te presenteren en er vragen over te krijgen van andere nerds. ;-)
  • De laatste avond eten in een restaurant met uitzicht over de Baltische Zee. Zo’n chique diner heb ik zelden gehad: 4 gangen met bij elke gang een bijpassende wijn.
  • En het grootste compliment dat ik kreeg: You are the queen of comfortable clothes. Ik voelde me niet eens underdressed. :-D
Advertenties

Veranderde plannen

De Technicus heeft ouderschapsverlof en op zoek naar een baan na zijn – in september afgeronde – studie. Ik verdien de kost. De kinderen staan op een wachtlijst voor een kleine voorschool waar wij een heel goed gevoel bij hebben. (Jip kreeg er al twee keer een plek aangeboden, waarvoor we hebben bedankt omdat hij er nog niet aan toe was.) Vanaf augustus zou er een hoop gaan veranderen: onze kinderen deeltijd naar de voorschool, en wij ieder in deeltijd werken dan wel studeren.

ZOU er een hoop gaan veranderen. Ja.

Van de week kregen we een telefoontje van de gemeente. Ze hadden vanaf augustus slechts één plek op onze favoriete voorschool beschikbaar. Ze hadden wel een paar plekken op twee andere voorscholen hier in de straat. De één bij een gebouw met een loeiende ventilator op het dak, en waar je daarom de hele dag een harde zoem hoort. Geen optie voor onze geluid-gevoelige Jip. De andere voorschool letterlijk naast de deur, en waar we te vaak eenzame kinderen en schreeuwend personeel hebben gezien.

Tja. Wat nu??

Even nadenken. Jip lijkt er wel aan toe om een paar uurtjes per week naar een voorschool te gaan. Pluk zou alleen gaan, omdat wij willen werken; zelf heeft ze er nog totaal geen behoefte aan. Waarom houden we Pluk niet nog een poosje thuis? vroeg de Technicus.

Het voelde meteen goed. De Technicus neemt nog wat langer ouderschapsverlof. Jip mag naar de voorschool, en kan makkelijk minder uren gaan als dat beter voelt. Pluk krijgt tijd ‘alleen’ thuis en mag zich nog meer aan de Technicus hechten. Ik kan me richten op werk zonder rekening te hoeven houden met ‘ophaaltijden’ op de voorschool. Financieel redden we het prima. En de Technicus vindt het uitdagend en tegelijkertijd fijn en bijzonder om thuisblijfvader te zijn. Iedereen blij dus.

Grappig. Onvoorziene omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat wij weer ons hart volgen. :-)

De kleine en grote dingen van 2013 en daarna

2013 was het jaar waarin wij – met de geboorte van Pluk – een kwartet werden. Het jaar van wennen aan het nieuwe ritme met twee kleine kinderen. Het jaar van onze kinderen samen zien spelen en groeien. Het jaar van intens genieten van kleine dingen. Het jaar van extreem slaapgebrek. En het jaar van een grote beslissing.

De kleine dingen in het leven zijn in zekere zin het grootst. Genieten van tijd met z’n vieren. Genieten van het moment, niet eerder, niet later. Dat is iets dat ik in 2013 meer dan ooit ervaren heb. We willen de komende jaren blijven genieten van (tijd met) elkaar. Hopelijk komt er ook weer meer tijd voor vrienden (ik denk het wel). En we blijven genieten van de natuur om ons heen. Dat zijn onze plannen en daar verandert weinig aan.

Wat wel verandert is de grote lijn. De grote beslissing van afgelopen jaar is: we willen terug naar Nederland of omstreken. Met gemengde gevoelens, dat wel. We zullen de natuur en enkele goede vrienden erg missen. We willen terug richting eigen familie, eigen taal en eigen cultuur. Dat gaat het komende jaar nog niet gebeuren. Eerst…

  • Eerst wil ik promoveren, wat nog zo’n twee jaar zal duren. Ongeveer. Afhankelijk van de hoeveelheid succes binnen m’n onderzoek en de hoeveelheid ouderschapsverlof die ik nog opneem.
  • Daarnaast wil de Technicus een bachelor óf werkervaring. Hij heeft nu namelijk een Zweeds hogeschool diploma, en kan daar in Nederland niet vanzelfsprekend mee aan de slag.
  • Verder willen we, voordat we uit Scandinavië vertrekken, nog een keer uitgebreid Noorwegen in. We zijn in 2009 op fietsvakantie naar Bergen geweest. We willen de fjorden nog een keer zien, maar dan met de kinderen en een auto.
  • Omdat we over twee of drie jaar uit Zweden denken te vertrekken, hebben we besloten om hier niet meer te verhuizen. (Bovendien is de woningnood zó hoog, dat we niet eens zouden kúnnen verhuizen.) We blijven dus met z’n vieren in ons tweekamerappartement. We hebben plannen om de inrichting om te gooien, zodat er meer in eenieders behoeftes kan worden voorzien.

Dat zijn de grote plannen. Dan heb ik nog maar één grote wens: dat we allemaal gezegend blijven met een goede gezondheid.

Een gelukkig en gezond 2014 voor jullie allemaal!

Langetermijndoelen

Het is als ouder (en waarschijnlijk ook in andere functies) zó makkelijk om je te richten op het probleem van het moment, en daarbij de langetermijndoelen uit het oog te verliezen. In de dagelijkse drukte wil ik nog wel eens blijven hangen in de gedachte “ik wil dat hij doet wat ik zeg.” Liever zie ik mezelf een stap terug nemen, me bedenken welke eigenschappen we onze kinderen willen helpen ontwikkelen, en daar een creatieve manier voor bedenken. Langetermijndoelen dus.

Daar praten de Technicus en ik regelmatig over. Onze doelstellingen in het ouderschap. De ‘visie’ die we hebben. Onze manieren. Niet als gefixeerd doel, maar om richting te geven. Om in het dagelijks leven te weten wat we wel en niet willen doen en waarom. Reflecteren.

Ik merk dat ik onze langetermijndoelen minder goed in de gaten kan houden in periodes van (fulltime) werk. Als ik veel thuis ben, word ik meer begripvol en tactisch. De kerstvakantie is begonnen. Joepie!