Fietsen

Jip en Pluk hebben ieder een loopfiets waar ze graag op rond crossen. Pluk heeft de loopfiets waar Jip ooit op begon, en Jip heeft een tijd geleden een ‘echte’ fiets gekregen waar we de trappers vanaf hebben gehaald. Zo racen ze samen de wijk door, met de Technicus er achteraan dravend.

Nu zijn ze bij ons in de wijk een ‘pumptrack’ aan het bouwen. Dat is een speciaal soort crossbaan. Ze bouwen er zelfs twee: een makkelijke voor jonge kinderen, en een moeilijke voor de ouderen. Jip en Pluk vinden dat razend interessant. De Technicus legde uit dat je daarvoor een fiets met trappers nodig hebt. Jips ogen begonnen te glunderen en hij wilde meteen zijn trappers op de fiets. Pluk wilde dan ook op Jips fiets. En dan moet papa mij vasthouden, zodat ik niet om ga vallen. Hmm, laten we daar nog even mee wachten.

Maar goed, Jip kreeg zijn trappers… en durfde niet. Dus de trappers gingen eraf. En een paar dagen later nog een keer erop en eraf. De Technicus zei dat hij geen zin had om steeds de trappers te wisselen, dus dat we nog maar een poosje moesten wachten. Maar weer een paar dagen later wilde Jip écht écht zijn trappers op zijn fiets! Hij was zo stellig, dat de trappers erop gingen. Jip vond het vreselijk spannend. De Technicus hielp Jip een vaartje te maken, en hij fietste weg! Zomaar. Alsof hij het al maanden deed. Toen ik uit m’n werk kwam, hebben Jip en ik nog even samen gefietst. Hij deed een wedstrijdje met me, reed door smalle poortjes, en maakte scherpe bochten. Jip is apetrots. En ik kreeg een oefening in loslaten. ;-)

Hier zijn de stoere fietsers:

Fietsen

PS – tip voor ouders: Gebruik geen zijwieltjes. Hoewel dat voor sommige kinderen werkt, gaan de meeste kinderen ‘in de zijwieltjes hangen.’ In de bochten gaan kinderen zelfs in de buitenbocht hangen, omdat de fiets door de zijwieltjes niet schuin genoeg kan. Als de zijwieltjes er dan af gaan, moet een kind leren het tegenovergestelde te doen. Op zich niet erg, wel onnodig.

Advertenties

Kamperen

Vorig weekend was het mooi weer en kampeerden we voor het eerst dit jaar. Vrienden met hun twee kinderen gingen mee, en omdat zij pas zaterdagmiddag konden komen, gingen wij zelf op vrijdagmiddag al. Twee hele nachten kamperen! Het was heerlijk en fijn en gezellig.

We hadden de bolderkar volgeladen met spullen en stapten met z’n allen in de bus. Toen nog 3 kilometer lopen voor we de tent opzetten.

Heenreis

De kinderen hielpen graag met hout halen en het vuur opstoken.

Kampvuur

Klimmen op rotsen en slapen in je eigen slaapzak.

Klimmen en slapen

Natuurlijk moest er ook geschaakt worden. Jip had gewonnen.

Spelletjes

En dat alles in een idyllisch Zweedse omgeving.

Idyllisch

Het volgende kampeerweekend staat alweer in de planning!

Nog meer winterpret

De igloman was een groot succes. Uit de hele wijk kwamen er kinderen in spelen. En de ouders die de Technicus in de week daarna tegenkwam, waren allemaal razend enthousiast: Heb jij die gemaakt?! Wat leuk! Er raakten ook kinderen geïnspireerd. Ze deden hun uiterste best om ook zo’n grote iglo te maken, en dat bleek helemaal niet makkelijk. Hoe heb je ‘m zo GROOT gekregen? vroeg een ventje van een jaar of 10 aan de Technicus.

Een week na de igloman kwamen mijn jongste broer en zijn vriendin op bezoek. Ze hadden het goed getimed, want er lag een dik pak sneeuw. We konden langlaufen. EN nog een iglo maken! Een grotere, want we waren met meer volwassenen. In drieënhalf uur stond er een iglo de igloman gezelschap te houden.

Meer winterpret

De volgende dag kregen we nog een idee: de bouwwerken beschilderen. Met waterverf.

Nog meer winterpret

De dag daarna kregen we nóg meer reacties. De normaal zo stugge Zweden kwamen spontaan hun complimenten maken. En onze bovenbuurvrouw, die in al die jaren nog geen woord tegen ons gezegd heeft, kwam naar ons toe om te vertellen dat ze de beschilderde kunstwerken zo mooi vond!

Nederlanders en sneeuw; dat maakt wat los bij die Zweden.

Winterpret

Eindelijk hebben we een echt winterlandschap! Ik vind het heerlijk. Niet zozeer om door de sneeuw te ploeteren, maar omdat het alles zoveel lichter maakt. En omdat m’n drie kinderen zo heerlijk buiten kunnen spelen.

Vrijdag gingen ze naar het vennetje, waar ze zich vermaakten met brokken ijs…

Winterpret 1

… en met al het winterse bij de waterval.

Winterpret 2

Die avond begon het te sneeuwen. Onophoudelijk. Tot grote vreugde van met name de twee oudste kinderen was het fantastische plaksneeuw! Perfect bouwmateriaal. Zaterdagochtend werd er uren gebouwd en gesjouwd.

Winterpret 3 Winterpret 4Winterpret 5

Tijdens het rustuurtje na de lunch was Jip te moe om rechtop te zitten.

Winterpret 6

Daarna werd er fanatiek verder gebouwd. Het werd een igloman…

Winterpret 7Winterpret 8Winterpret 9

… die er vanaf ons balkon zo uitzag:

Winterpret 10

’s Avonds bouwde Jip nogmaals een igloman, van de Geomag.

Winterpret 11

Vanmorgen gingen de kinderen al om half 7, in het donker, naar buiten. Met lampjes de iglo in.

Winterpret 12

De igloman kreeg die ochtend protheses in de vorm van poortjes en een heuse glijbaan.

Het gaat de komende dagen hard vriezen, wat betekent dat onze vriend voorlopig niet kapot te krijgen is. Oléé!

De sneeuw en de tandemslee

Gisterochtend is de Technicus nog even 20 kilometer gaan schaatsen, want ’s middags kwam de sneeuw. Sneeuw die dit keer blijft liggen, is de voorspelling. En dat betekent: SLEEËN! Tot grote vreugde van de kinderen.

Maar hoe kan de Technicus in zijn eentje, als ik aan het werk ben, met twee kinderen sleeën? Hij zag het niet zo zitten om twee sleetjes achter zich aan te slepen. De ski-set die bij onze fietskar hoort, kost 200 euro en dat vinden we veel te veel. De Technicus zou de Technicus niet zijn als hij dus niet zelf iets zou bedenken. Hij kocht op de plaatselijke marktplaats een tweede slee en een paar kinderski’s. Totaal: minder dan 10 euro.

De Technicus ging aan de slag. Hij monteerde een paar latjes tussen de sleetjes en de ski’s, zodat hij makkelijker door diepe sneeuw zou kunnen. Ook zette hij een stuk elastiek aan het touw, om gelijkmatiger, zonder veel schokken, te kunnen trekken. Dit alles deed hij al vorig jaar:

Tandemslee

Maar omdat we die winter maar weinig sneeuw hadden, werd de tandemslee nauwelijks gebruikt. Dit weekend was de echte sneeuwdoop. Kilometers door de diepe sneeuw; met gewaxte ski’s ging dat een stuk soepeler. De kinderen in ‘treintje’ van flinke heuvels af; geweldig!

Tandemslee 2

En, de witte wereld is prachtig!

Bosbessen

In en rond ons huis groeit een en ander eetbaars. Tuinkers en taugé in bakjes in huis. Pluksla aan de rand van het balkon. Aardbeien, frambozen, 3 soorten courgette en 5 soorten pompoen op de tuin. Aalbessen, frambozen en wilde aardbeien overal om ons heen. En bosbessen, in ‘ons’ bos natuurlijk. Jip en Pluk plukken die graag. Zodra we langs bosbessenstruiken komen – en dat is vaak, want het bos is ermee bezaaid – roept Jip dat hij bosbessen ziet. De kinderen hurken dan tussen de struikjes en beginnen te snoepen; hun vingers en mond algauw helemaal paars. Heerlijk!

Nu, tegen het eind van het bosbessenseizoen, zijn de bessen wat lastiger te vinden. De kinderen moesten vandaag echt zoeken. Jip had daar natuurlijk een oplossing voor bedacht:

Jip: Zullen we bij ons thuis bosbessen laten groeien?
Ik: Ja, dat zou wel leuk zijn, maar bosbessen hebben een bos nodig om te groeien.
Jip: Dan moeten we huisbessen laten groeien!

Bijzondere bruiloften

Vier weken geleden waren wij uitgenodigd op een bijzondere bruiloft. Een bruiloft midden in de natuur. Bij Lunsentorpet (huisje in Lunsen), waar ik al eerder over schreef. Zweedse vrienden van ons waren geïnspireerd geraakt door de verhalen van een stel dat bijna vier jaar geleden in hetzelfde bos getrouwd is. Dat stel, dat waren wij.

Ter informatie: Lunsentorpet is een huisje midden in ‘ons’ bos, het bos dat 100 meter van ons huis vandaan begint. Het huisje, 7 kilometer het bos in, heeft 6 bedden en een houtoven en -fornuis. Er is een primitief toilet en er is een hok vol met brandhout. Je kunt er op de bonnefooi overnachten. Het huisje ligt aan een grasveld met houten banken en barbecue-plaatsen. Er is een ouderwetse pomp voor heerlijk grondwater. Het is een fantastische plek.

Toen de Technicus mij vijf jaar geleden, na een fietstocht van 1300 kilometer, op een eilandje voor de kust bij Bergen, ten huwelijk vroeg, wisten we meteen dat we geen klassieke bruiloft wilden. Wat we wel wilden, werd in de maanden daarna vormgegeven. We wilden dátgene doen, dat we het leukste vonden: in de natuur vertoeven. Zodoende trouwden we bij Stordammen (een kilometer het bos in) en wandelden daarna met onze 25 Nederlandse gasten naar Lunsentorpet (nog 6 km verder). Daar kampeerden we twee nachten. We stookten kampvuur, barbecueden, deden spelletjes en hadden de meest relaxte bruiloft die wij ons voor konden stellen.

Een fotoselectie:Bruiloft 1

Onze Zweedse vrienden, K & I, die we sinds een jaar kennen, wilden ook bij Lunsentorpet trouwen. Maar dan ook écht bij Lunsentorpet. De bruiloft was heel bijzonder. Op de heenweg kwamen we de priester tegen. De houten banken waren neergezet alsof het een kerk was. Er was een altaar gemaakt van boomstammetjes. Er was muziek en een dansvloer: met blote voeten op het gras. Het was een bruiloft met alles erop en eraan. En dat in het bos.

Overal was over nagedacht. Het bier lag handig koud in de beek die over het terrein stroomt. Iedere gast kreeg bij aankomst een plastic beker waar je je naam op moest schrijven, om de hoeveelheid afval te verminderen. Er stonden bakjes dennennaalden klaar om over het bruidspaar heen te gooien, in plaats van rijst. En het overheerlijke en overvloedige koude buffet was compleet met variaties voor vegetariërs, veganisten, lactose- en glutenintoleranten.

Ongeveer 25 van de 75 gasten bleven in en rond Lunsentorpet overnachten. Wij ook. Bij gebrek aan tent waar we met z’n vieren in konden (we hadden alleen twee kleine tenten), en vanwege goed weer, sliepen we onder enkel een klamboe.

De hele bruiloft was een bijzondere ervaring en we zijn erg blij dat we erbij mochten zijn!

Nog een fotoselectie: Bruiloft 2