Ruilen?

Jip en Pluk hebben steeds vaker samen gesprekken en discussies. Ik luister graag stiekem mee. Laatst ving ik een gesprek op dat ging over twee stukken speelgoed.

Jip: Pluk, wil je met mij ruilen?
Pluk: Nee, dat wil ik niet.
Jip: Waaróm wil je dat niet?
Pluk: Want dan ben ik vier jaar.

Het zal je maar gebeuren, zomaar twee jaar van je leven kwijt zijn…

Vliegen

De eerste keer dat ik een vliegreis maakte, was ik ergens in de twintig. Voor onze kinderen is dat anders; zij reizen met het vliegtuig sinds ze een baby waren. Bij het afgelopen vertrek naar Nederland, was het duidelijk dat Pluk al precies wist wat er ging gebeuren:

Dan gaan we eerst omhoog landen.

Verschillen

Onze Pluk heeft een paar kiezen die grijs zijn en daar willen we naar laten kijken. Vandaag is de afspraak bij de tandarts. De Technicus zit met de kinderen aan het ontbijt en vertelt over de afspraak en het waarom.

Jip: Dat is normaal.
De Technicus: Maar jouw kiezen zijn wel wit.
Jip: Iedereen is anders.
T.: Waar heb je dat geleerd?
Jip: Nou gewoon, iedereen is anders. Ik ben anders, jij bent anders, mama is anders en Pluk is anders. Bijvoorbeeld, ik vind iets lekker, maar Pluk niet. En andere mensen vinden andere dingen weer lekker.

De schat.

Band

Jip begon te wennen op de kleuterschool, waarbij vader of moeder aanwezig is, en de ander voor Pluk zorgt. De Technicus lag vervolgens een paar dagen plat met griep en we hebben geen oppas in de buurt. Dat betekende dat ik me in bochten wrong voor kinderzorg, werk in de avonduren, en een weekend vol activiteiten met en voor de kinderen. Ik ben de laatste dagen ontzettend dankbaar voor een gezond lijf met een paar stevige benen eronder en een optimistisch hoofd er bovenop.

Te midden van alle drukte gebeurde er iets moois. Door alle extra tijd die ik met Jip doorbracht, kwamen we dichter bij elkaar. Met Pluk bracht ik natuurlijk ook meer tijd door, maar dat verschil merkte ik niet zo sterk. Pluk mist mij als ik veel werk, maar de band is binnen drie minuten weer aangetrokken. Jip heeft daar meer tijd voor nodig. Na drie dagen intensief in elkaars gezelschap geweest te zijn, begint hij me weer spontaan te omhelzen. Wat heb ik dat gemist!

Teder

Onze Pluk is een teder meisje.

Ze noemt de Technicus mijn lieve papa.
Ze kruipt ’s ochtends bij mij onder de deken en streelt me over m’n arm.
Ze zegt heel vaak: Ik wil jou nuffelen. Als ze ergens verdrietig over is, of ze is boos geweest, dan komt ze even op schoot knuffelen, waarna ze weer verder kan.
Ik hoor haar regelmatig zeggen: ik vind jou zo lief.
Ze groet iedereen in het gezin een paar keer per dag: Hej Jip! En kijkt hem met haar liefste glimlach aan.

Pluk laat ons op een mooie manier genieten van de kleine dingen.