Ruilen?

Jip en Pluk hebben steeds vaker samen gesprekken en discussies. Ik luister graag stiekem mee. Laatst ving ik een gesprek op dat ging over twee stukken speelgoed.

Jip: Pluk, wil je met mij ruilen?
Pluk: Nee, dat wil ik niet.
Jip: Waaróm wil je dat niet?
Pluk: Want dan ben ik vier jaar.

Het zal je maar gebeuren, zomaar twee jaar van je leven kwijt zijn…

Vliegen

De eerste keer dat ik een vliegreis maakte, was ik ergens in de twintig. Voor onze kinderen is dat anders; zij reizen met het vliegtuig sinds ze een baby waren. Bij het afgelopen vertrek naar Nederland, was het duidelijk dat Pluk al precies wist wat er ging gebeuren:

Dan gaan we eerst omhoog landen.

Verschillen

Onze Pluk heeft een paar kiezen die grijs zijn en daar willen we naar laten kijken. Vandaag is de afspraak bij de tandarts. De Technicus zit met de kinderen aan het ontbijt en vertelt over de afspraak en het waarom.

Jip: Dat is normaal.
De Technicus: Maar jouw kiezen zijn wel wit.
Jip: Iedereen is anders.
T.: Waar heb je dat geleerd?
Jip: Nou gewoon, iedereen is anders. Ik ben anders, jij bent anders, mama is anders en Pluk is anders. Bijvoorbeeld, ik vind iets lekker, maar Pluk niet. En andere mensen vinden andere dingen weer lekker.

De schat.

Band

Jip begon te wennen op de kleuterschool, waarbij vader of moeder aanwezig is, en de ander voor Pluk zorgt. De Technicus lag vervolgens een paar dagen plat met griep en we hebben geen oppas in de buurt. Dat betekende dat ik me in bochten wrong voor kinderzorg, werk in de avonduren, en een weekend vol activiteiten met en voor de kinderen. Ik ben de laatste dagen ontzettend dankbaar voor een gezond lijf met een paar stevige benen eronder en een optimistisch hoofd er bovenop.

Te midden van alle drukte gebeurde er iets moois. Door alle extra tijd die ik met Jip doorbracht, kwamen we dichter bij elkaar. Met Pluk bracht ik natuurlijk ook meer tijd door, maar dat verschil merkte ik niet zo sterk. Pluk mist mij als ik veel werk, maar de band is binnen drie minuten weer aangetrokken. Jip heeft daar meer tijd voor nodig. Na drie dagen intensief in elkaars gezelschap geweest te zijn, begint hij me weer spontaan te omhelzen. Wat heb ik dat gemist!

Teder

Onze Pluk is een teder meisje.

Ze noemt de Technicus mijn lieve papa.
Ze kruipt ’s ochtends bij mij onder de deken en streelt me over m’n arm.
Ze zegt heel vaak: Ik wil jou nuffelen. Als ze ergens verdrietig over is, of ze is boos geweest, dan komt ze even op schoot knuffelen, waarna ze weer verder kan.
Ik hoor haar regelmatig zeggen: ik vind jou zo lief.
Ze groet iedereen in het gezin een paar keer per dag: Hej Jip! En kijkt hem met haar liefste glimlach aan.

Pluk laat ons op een mooie manier genieten van de kleine dingen.

Werkende moeder

Ik ben een werkende moeder. Met een thuisblijfman. Dat gelukkig wel. En hoewel ik geen vreselijk lange dagen maak, ben ik toch veel weg. Ik mis de kinderen en de kinderen missen mij. In het weekend breng ik zoveel mogelijk tijd met ze door. Jip zegt dan vaak automatisch papa tegen mij. Pluk zegt ook geen mama meer, maar noemt me bij m’n voornaam. Alsof ik een kennis ben. Tsss.

Op werkdagen skypen we meestal wel één keer per dag. Dan krijg ik standaard de vraag van Pluk: Kom je al thuis? Dan ga ik jou nuffelen! Jip heeft een andere oplossing bedacht: een afstandsbediening voor mijn fiets. En als ik dan op het knopje druk, dan kom jij meteen naar huis racen!

Tijd voor vakantie!

Gezegd en gehoord

Een incomplete opsomming van wat er zoal gezegd en gehoord is in huize Kungslilja…

Pluk: Papa heeft een nieuwe Pluk gekoopt!
Ik: Een nieuwe Pluk? Waar heeft hij die gekocht?
Pluk (glunderend): In de tweedehandswinkel!

Het is 30 graden buiten. De kinderen spelen in de rubberboot, met water gevuld, op het balkon. Jip coacht Pluk bij het drijven op haar rug.
Jip: Het is net alsof je in bed ligt.
Pluk: Maar dat is niet zo.
Jip: Nee, maar dat lijkt wel net zo.

Jip tijdens het kleien tegen Pluk: Ik maak heel veel hartjes, omdat ik heel verliefd op jou ben.
Twee weken later kan Jip niet slapen en mag bij uitzondering nog even kleien.
Jip: Nu ga ik nog heel veel hartjes erbij maken. Ooo, wat mooi zal dit worden!
Jip telt zijn hartjes: Papa, ik ben 19 verliefd op jou!

Pluk heeft haar schoenen verkeerd om aangetrokken. De Technicus vertelt haar dat haar grote tenen verkeerd zitten en dat ze de schoenen om kan wisselen, als ze wil. Even later zit Pluk haar sok uit te trekken. Blij en gerustgesteld roept ze: Mijn grote teen zit hier wèèèèll! Daarna wordt de andere voet ook gecontroleerd.

Pluk is met haar hoofd op de grond gevallen. Ze is er behoorlijk van geschrokken en een beetje sip. Jip heeft een tijd geleden geleerd wat een hersenschudding is en zegt: O jee! Pluk, ben je dingen vergeten?

Jip: Ik trek mijn roze pyjama aan. Ik ben dól op roze!
Tijdens het aantrekken: Pluk, vind je mij mooi worden?
Pluk: Ja, je bènt al heel mooi.

Jip en Pluk hebben een discussie. Op een gegeven moment gaat Pluk even weg. Ze komt terug en zegt: Jip, ik heb het even alleen aan google gevraagd.

Jip stelt mij een vraag. Ik geef onbedoeld geen antwoord, maar ga in op het onderwerp van zijn vraag. Jip kijkt me doordringend aan en vraagt: Mama, zeg je ja of nee?

De Technicus en de kinderen zitten aan tafel. Ik ben even een klusje aan het doen. Pluk roept vanuit de keuken: Mama, wil jij een hap voor mij maken?
De Technicus: Nee.
Ik tegelijkertijd: Ja, zo meteen!
Pluk corrigerend tegen de Technicus: Wel. Zo meteen.

Regelmatig ‘doen’ we na het eten een paar Praatprikkels. Op de vraag ‘Hoezo is tijd belangrijk?’ antwoord Jip: Voor bussen en treinen… en winkels.
Jip denkt even na. En bedtijd is ook belangrijk, om uit te rusten!

Fietsen

Jip en Pluk hebben ieder een loopfiets waar ze graag op rond crossen. Pluk heeft de loopfiets waar Jip ooit op begon, en Jip heeft een tijd geleden een ‘echte’ fiets gekregen waar we de trappers vanaf hebben gehaald. Zo racen ze samen de wijk door, met de Technicus er achteraan dravend.

Nu zijn ze bij ons in de wijk een ‘pumptrack’ aan het bouwen. Dat is een speciaal soort crossbaan. Ze bouwen er zelfs twee: een makkelijke voor jonge kinderen, en een moeilijke voor de ouderen. Jip en Pluk vinden dat razend interessant. De Technicus legde uit dat je daarvoor een fiets met trappers nodig hebt. Jips ogen begonnen te glunderen en hij wilde meteen zijn trappers op de fiets. Pluk wilde dan ook op Jips fiets. En dan moet papa mij vasthouden, zodat ik niet om ga vallen. Hmm, laten we daar nog even mee wachten.

Maar goed, Jip kreeg zijn trappers… en durfde niet. Dus de trappers gingen eraf. En een paar dagen later nog een keer erop en eraf. De Technicus zei dat hij geen zin had om steeds de trappers te wisselen, dus dat we nog maar een poosje moesten wachten. Maar weer een paar dagen later wilde Jip écht écht zijn trappers op zijn fiets! Hij was zo stellig, dat de trappers erop gingen. Jip vond het vreselijk spannend. De Technicus hielp Jip een vaartje te maken, en hij fietste weg! Zomaar. Alsof hij het al maanden deed. Toen ik uit m’n werk kwam, hebben Jip en ik nog even samen gefietst. Hij deed een wedstrijdje met me, reed door smalle poortjes, en maakte scherpe bochten. Jip is apetrots. En ik kreeg een oefening in loslaten. ;-)

Hier zijn de stoere fietsers:

Fietsen

PS – tip voor ouders: Gebruik geen zijwieltjes. Hoewel dat voor sommige kinderen werkt, gaan de meeste kinderen ‘in de zijwieltjes hangen.’ In de bochten gaan kinderen zelfs in de buitenbocht hangen, omdat de fiets door de zijwieltjes niet schuin genoeg kan. Als de zijwieltjes er dan af gaan, moet een kind leren het tegenovergestelde te doen. Op zich niet erg, wel onnodig.