Ruimte

Mis je dan niets? vraagt mijn collega me verbaasd. Ik heb haar net verteld over onze nog-maar-net-begonnen reis in het minimalisme. Ze vindt het fascinerend en kan het zich moeilijk voorstellen. Ik denk aan hoe het voor mij begon met een gevoel van benauwdheid. In ons relatief kleine huis had ik behoefte aan meer ruimte. Letterlijk. Toevallig kwam ik online een actie tegen: D’ruitdaging en in een impuls gaf ik me op. De hele maand oktober gingen er spullen de deur uit. Ik leerde op een andere manier tegen bezittingen aankijken en kon verrassend makkelijk afstand doen van allerlei zaken. Het voelde heerlijk. En hoewel ik nog lang niet het hele huis doorgespit had, was aan het eind van de maand m’n gehoopte doel bereikt: meer ruimte in ons huis.

Wat ik niet had verwacht, was dat het minimalisme langzaamaan m’n hele leven binnen zou sluipen. De vragen die ik had leren stellen bij materiële zaken – voegt dit waarde toe aan mijn leven? Is dit belangrijk voor mij? – begon ik automatisch ook bij immateriële zaken te stellen. Digitale nieuwsbrieven. Websites die ik uit gewoonte las. Activiteiten. Personen. Gewoontes. Er ging van alles de deur uit. En er kwam ruimte – een ander soort ruimte. Een genieten-van-het-moment soort ruimte. Een kalmte-omdat-mijn-leven-eenvoudiger-is. Een heerlijke soort rust.

Dat is wat minimalisme voor mij betekent, maar wat ik (nog) niet goed uit kan leggen. Of ik dus iets mis? Ik glimlach. Nee. Ik heb meer geld, meer tijd, meer ruimte en meer rust. Wat zou ik moeten missen?

Advertenties

Opgeruimd!

We zijn nog geen week bezig en ik ben nu al verkocht. Opruimen met het woord minimaliseren in m’n hoofd. Heerlijk! Elke ochtend krijg ik van Hilde Verdijk een enthousiaste mail met ideeën en een opdracht. De meeste opdrachten heb ik gedaan, niet omdat ik me verplicht voel, maar omdat ik zo gemotiveerd raak. En af en toe doe ik nog iets extra’s uit m’n overzicht.

Wat ik tot nu toe opgeruimd/uitgezocht heb:

  • Bureau. Hier kreeg ik meteen energie van, want nu zit ik aan een bijna leeg bureau. Ik heb die op m’n werk de volgende dag ook meteen gedaan, maar die punten tel ik niet mee. 10 punten
  • Sieraden, haarspullen, make-up. Driekwart kon weg, want ik heb al 5 jaar kort haar en draag nooooooit make-up. 24 punten
  • Doucheplankje. Terwijl ik onder de douche stond heb ik hier even opgeruimd en schoongemaakt. Van 9 naar 4 flesjes; heerlijk makkelijk kiezen nu. Geen punten die meetellen.
  • Kleding. Letterlijk een derde is weg. Ongelooflijk. Ik schaam me voor wat ik allemaal niet gebruikte. Mijn kledingkast nu: alles is leuk én zit lekker. 32 punten
  • Schoenen. Ook hier kon een derde deel weg. 7 punten
  • Sokken en ondergoed. De opdracht van vandaag. Mijn lades puilen niet meer uit en zijn heerlijk overzichtelijk. 18 punten
  • Knuffels. Een verhuisdoos die stond te verstoffen. De kinderen hebben nooit om knuffels gegeven, behalve een paar kleintjes waar ze rollenspellen mee spelen. 8 punten

Het totaal, al 99 punten! Van de 100 die ik voorspelde, na minder dan een week. Poe, nou zeg! De Technicus vroeg vorige week trouwens bezorgd of hij ook mee moest doen. Ik stelde hem gerust, gevolgd door de opmerking dat het besmettelijk schijnt te zijn. ;-)

Full house

Toen wij hier bijna zes-en-een-half jaar geleden kwamen wonen, dachten we van z’n lang-zal-ze-leven niet dat we nu, en twee kinderen verder, nog steeds in hetzelfde appartement zouden wonen. Gelukkig maar, dat ik dat niet wist… ;-) We hebben het fijn hier. En we willen hier graag nog een poosje blijven wonen. Maar het is wel vol in ons 2-kamer appartement. Twee slaapkamers? hoor ik u zich afvragen. Nee, één slaapkamer. En een woonkamer. En oké, ook nog een woonkeuken, een ruime hal en badkamer, en een hoop bergruimte. Dat scheelt. Maar toch. Het is een beutje krap.

De Technicus en ik zijn gedreven in het vinden van opbergplekjes. Kinderfietsen, autostoeltjes, fietszitjes hangen in de gang aan de muur. Ski-uitrusting hangt/staat keurig tegen een wandje achter de badkamerdeur. De driedelige zelfgemaakte kinderkapstok met helmen, overalls, jassen en regenbroeken hangt – zonder gaten geboord te hebben – aan de deur van de berging. We kunnen netjes opruimen. We hebben de afgelopen twee jaar echter weinig weggegooid.

Daarom heb ik me onlangs opgegeven voor D’ruitdaging. De hele maand oktober krijg ik elke dag een idee of opdracht in de mail om iets op te ruimen of uit te zoeken. Ik ben heel benieuwd. Ik schat dat ik 100 spullen weg ga doen. Het is een beetje atypisch voor mij om (spontaan) aan een actie mee te doen. Extra leuk en spannend dus! Ik loop al een paar dagen met een kritische blik door het huis en zie van alles dat ik aan wil pakken. Ik ben nog niet begonnen, want wat ik nu weg doe, telt niet voor de punten in oktober. ;-) Ik richt me de rest van september dus nog even op het ordenen van andere zaken, zoals mail en de oogst.

Wordt vervolgd!

Fotograafje

Wij hebben, net als velen in Zweden, een afvalhok – een hok dat vol staat met containers en waar alle mensen in de buurt hun afval kunnen dumpen. Er wordt nogal wat gedumpt in ons hok. Zo gingen een jaar geleden onze buren verhuizen en die dumpten hun oude kinderkleding. Merkkleding, waar nu onze kinderen in rondlopen. :-) Ook hebben we al eens een goede computer van de dump gered. De Technicus loopt regelmatig vrolijk met kleine zakjes afval naar het hok; kijken of er nog wat moois ligt.

Onze nieuwste aanwinst is een roze zakformaat Samsung fototoestel. Jip heeft die twee dagen geleden gekregen en hij vindt het prachtig! Hij nam het in z’n eigen zak mee naar buiten om foto’s te maken van de mieren. Daarna van de bloemen. Toen kwamen er mensen op de foto’s. Pluk wordt graag gefotografeerd, al staat ze niet altijd stil. Inmiddels maakt hij ook foto’s van zijn knutselwerkstukken, de duplobouwwerken, en van opa en oma op skype.

Het leuke is dat Jip zichzelf een hoop geleerd heeft. De eerste dag stond alles er nog scheef en bewogen op, twee dagen later zijn de foto’s scherp met de onderwerpen ongeveer in het midden. Als een professioneel fotograaf gaat hij met zijn tong uit zijn mond op een afstandje staan en knipt. Hij heeft ook geleerd om filmpjes en geluidopnames te maken. En af te spelen. Jip zegt hallo tegen het toestel en het toestel zegt hallo terug. Grote lol.

Wij observeren en genieten.

Huisvlijt

Dit logje stond al heel lang in m’n drafts, omdat ik de foto’s er nog bij moest zoeken.

Toen de Technicus net afgestudeerd was en ik nog ouderschapsverlof had, hadden we tijd over. Tijd die we besteed hebben aan oogsten en de oogst verwerken. We hadden een hoop courgette en pompoen van eigen tuin. Daarnaast zijn we door de buurt gaan fietsen, op zoek naar volle appelbomen. Van voorgaande jaren wisten we dat mensen meestal enthousiast reageren als je vraagt of je wat appels mag hebben. Dan worden de appels tenminste gebruikt, antwoordt men dan.

Huisvlijt 1

We hebben tassen en fietskarren vol mee naar huis mogen nemen. Er was één boom die zó verschrikkelijk vol hing met de heerlijkste appels die je je maar voor kunt stellen, en waar die mensen totaal niet in geïnteresseerd waren, dat we niet konden stoppen met plukken. In totaal hebben we – hou je vast – ruim 150 kilo appels mee naar huis genomen. Gratis en onbespoten. We hebben zowaar alles verwerkt.

Van bijna 77 kilo appels hebben we 64 liter appelmoes gemaakt en geweckt. Veel? Vorig jaar hadden we 64 potten, waarvan we er nog 7 over hadden. Ja, het is een hoop werk. Maar die tijd krijg je terug als je razendsnel een overheerlijke geweckte maaltijd op tafel kunt toveren.

Huisvlijt 2

Van 12 kilo appels (80 stuks) hebben we 10 liter appelchips gemaakt. Nog meer appelchips volgden in de loop van oktober. Totaal: ongeveer 70 kg appels tot 60 liter appelchips gedroogd. Ik geloof dat er nu, eind december al ruim 20 liter op zijn. Daar komen we het jaar niet mee door… 

Huisvlijt 3

En tussendoor hebben we natuurlijk een hoop appels zó op gesmikkeld.

Van afgeprijsde tomaten uit de supermarkt, en courgettes van eigen tuin hebben we 6 liter tomatensoep en 6 liter courgettesoep geweckt. Eén pot tomatensoep was mislukt tijdens het wecken en moesten we daarom meteen opeten. Vervelend. ;-)

Huisvlijt 4

Van nog meer afgeprijsde tomaten hebben we 6 halve liters tomatensaus geweckt. Goedkoper en lekkerder dan gekochte tomatensaus

Huisvlijt 5

Daarnaast heb ik de vriezer weer eens volgestopt met ‘snackbrood.’ Snackbrood is geweldig. Het is een brood met pitten, rozijnen en abrikozen, dat zowel de kinderen als wij eten alsof het snoep is. Het is makkelijk te maken (niet kneden!) en ook na invriezen nog heerlijk. Ik maak meestal 4 stuks tegelijk.

Het recept voor 1 snackbrood:

  • 275 g speltmeel
  • 1 dl havervlokken
  • 125 g rozijnen
  • 125 g abrikozen in stukjes
  • 1 dl zonnebloempitten
  • 1 dl pompoenpitten
  • 2 tl bakpoeder
  • 1 tl zout
  • 4 dl yoghurt

Roer alles met een lepel door elkaar tot een  plakkerig deeg. Kieper het beslag in een ingevette cakevorm. Doe eventueel pitten bovenop, met een lepel erin gedrukt. Bak 1 uur op 175 graden. Smullen!

Ten slotte heb ik 2 nieuwe T-shirts voor Jip gemaakt. De ene, met politie-auto’s en andere voertuigen, is niet eens op de foto gekomen voordat ‘ie aan ging.

Huisvlijt 7

Huisvlijt 6

Voedsel drogen

We hadden al een aantal keer overwogen om een voedseldroger te kopen, maar vonden het nogal duur en wisten niet zeker of we zo’n ding echt zo veel zouden gaan gebruiken. Toen Janneke ons laatst een portie overheerlijke appelchips stuurde, zijn we nog een keer gaan nadenken. We zochten online naar recepten en verbaasden ons over het scala aan mogelijkheden. “Als je eenmaal een droogmachine hebt, ga je steeds meer willen drogen” zijn we vaak tegengekomen.

Daarnaast gingen we rekenen. Groenten en fruit zijn hier in de winter namelijk peperduur. Het loont dus om aanbiedingen in de zomer te kopen, te drogen en in de winter weer te gebruiken. Daarbij hebben we nog een moestuin met geschikt droogmateriaal. Onze schatting was dat we de droogoven er binnen vier jaar uit zullen hebben.

Het is nog hartstikke gezond ook. Het schijnt dat als je producten droogt bij een temperatuur van maximaal 40 graden, alle voedingsstoffen bewaard blijven. Dit in tegenstelling tot de zakjes gedroogd fruit uit de winkel, die meestal bij veel hogere temperatuur gedroogd zijn.

Dus we kochten het apparaat. Een paar weken geleden werd het geleverd. Jip vond alle knopjes machtig interessant, vooral toen hij begreep dat je er appelchips mee kunt maken. We kochten een aantal zakken afgeprijsde groenten en fruit en probeerden uit: appels, peren, bananen, aardbeien, tomaten en courgette. Appels en tomaten zijn verrukkelijk! Bananen vind ik te zoet, maar Jip is er dol op. Handig ook om mee te nemen, in vergelijking tot een verse banaan. Van courgette hebben we chips gemaakt, met kruiden erop. We waren er snel op uitgekeken. Die doen we voortaan alleen nog naturel, om gewoon in maaltijden te gebruiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We willen nog veel meer uitproberen. We genieten nu al van de gezonde snacks die bijna standaard in de tas zitten.

Van onze favoriete creaties volgt hier een werkbeschrijving.

  • Appels: Klokhuizen eruit met een appelboor, niet schillen, en in plakken van 1 cm dik snijden. De ‘uiteinden’ vind ik minder geschikt om te drogen; daar kookte ik appelmoes van.
  • Bananen: In plakken snijden van 1 cm dik. De bananenchips kunnen nogal plakkerig worden als ze een tijdje uit de oven zijn geweest, dan droog ik ze nog een keer kort.
  • Tomaten: Halveren, pitjes en vocht eruit halen, met de gesneden kant naar boven leggen en kruiden. Ik gebruikte zout (niet te weinig) en pizzakruiden. Na een tijdje de tomaten plat duwen en verder drogen. Droog of in olie bewaren.

Op het potje

– Pluk plast en poept regelmatig op het potje.
– Je bedoelt Jip?
– Nee, Pluk.
– Maar die is twee weken?!
– Ja, we zijn begonnen met baby-zindelijkheidscommunicatie. Daarbij leer je de signalen die je baby geeft te herkennen. Echt heel leuk!
– …

Een aantal maanden geleden kwamen we voor het eerst in aanraking met baby-zindelijkheidscommunicatie (bzc). Vorige week kocht ik op marktplaats het boek ‘Je baby op het potje‘ van Laurie Boucke, dat mijn ouders meebrachten. Ik begon het zondagochtend te lezen.

Bzc gaat er vanuit dat baby’s zich al vanaf hun geboorte bewust zijn dat ze moeten poepen of plassen. Ze willen hun behoefte eigenlijk niet in een luier doen en geven vaak heel duidelijke signalen. In de westerse wereld zijn we ‘vergeten’ hoe we naar deze signalen moeten luisteren, maar in veel andere culturen is dit de normaalste zaak van de wereld en worden baby’s op een natuurlijke manier zindelijk zonder dat daar luiers aan te pas komen.

Pluk lijkt nogal last te hebben van darmkrampjes. Ze begint dan te kreunen, te kronkelen en daarna zelfs te huilen. Dat duurt dan een paar minuten tot een half uur en eindigt met een vieze luier. Terwijl ik zat te lezen over hoe je bij bzc de signalen van je baby kunt herkennen, vroeg ik me af of ik Pluk’s ‘darmkrampjes’ niet verwarde met haar manier van communiceren. Op dat moment begon ze te kreunen. Ik nam haar mee naar de badkamer en hield haar in zittende houding boven de wastafel. Pluk ontspande en poepte, zonder dat daar gehuil aan vooraf ging. Ik wist niet wat ik zag: m’n kind van twee weken oud probeerde iets aan mij duidelijk te maken en ik had haar begrepen!

De afgelopen twee dagen heeft Pluk alleen nog maar ‘op het potje’ gepoept. En we hebben ongeveer de helft van de plasjes op kunnen vangen. Onze communicatie gaat nog niet perfect, en niet alle ‘darmkrampjes’ zijn over, maar het werkt! Wij gaan door met bzc en ik zal er zeker nog meer over schrijven.