Perfectionistisch, perfectionistischer, perfectionistischst

Vroeger op school keek ik alles vijf keer na, omdat ik niet wilde dat er fouten in mijn werk zaten. Activiteiten waarvan ik dacht dat ik ze niet goed kon, ontweek ik. Ik probeerde in groepen te werken die nét beneden mijn niveau waren, om maar niet als mislukking gezien te worden. Als ik onbedoeld iemand had gekwetst, dan geloofde ik niet dat die persoon mij ooit nog aan zou willen kijken.

Tegenwoordig weet ik dat heel veel mensen – vooral vrouwen? – hiermee worstelen, en dat maakt het meteen een stuk makkelijker. Ik kan om mezelf lachen. Maar ik wil er ook vanaf, want het leven is te kort om me te laten beperken door dit soort onbenulligheden. Wat voor mij goed werkt, is lezen over dit onderwerp, onder andere de boeken van Brené Brown en Susan Jeffers (zie referenties onderaan). Daarnaast schrijf ik elke ochtend een half uurtje in een dagboek, waardoor ik me eerder bewust ben van de verwachtingen die ik van mezelf heb. Ik voel me nu vaker goed genoeg en geniet meer van het leven.

Het gaat steeds beter. Totdat…

Totdat ik het gevoel heb dat het vreselijk goed gaat. Zo goed, dat ik bijna van m’n perfectionisme af ben. Dat ik ga geloven dat ik nu eindelijk perfect kan zijn, zonder dat perfectionisme. En donder ik weer in de perfectionisme-val. Dan sla ik mezelf voor m’n kop: je bent gewoon een mens, sufferd!

Referenties:
Brené Brown – The gifts of imperfection
Susan Jeffers – Feel the fear and do it anyways

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s