Boswandeling

Het zou een regenachtige dag worden. Dus ik vreesde een dag van veel binnen zitten en van de strijd tegen de entropie – die meestal exponentieel toeneemt met de onrust van het binnen zitten. Gelukkig viel het mee. Na een rondje opruimen en stofzuigen binnenshuis, klaarde het op en gingen we naar buiten. De voorschool naast ons huis was dicht (Zweedse nationale dag), dus hadden we heel hun grote speeltuin voor onszelf. Een poosje gerommeld en een ruim kwartier met z’n drieën in de schommel gelegen. Heerlijk, met twee kletsende kinderen naast me. Pluk zei: gomme gomme, hadde hadde (schommelen en harder) terwijl Jip uitgebreid vertelde hoe de schommel gemaakt was en welke veiligheidsmaatregelen genomen waren opdat wij er niet uit zouden vallen. (Niet in die bewoording, by the way.)

Na een snelle opwarm-lunch hadden we ons middaguurtje – stilte: Pluk sliep, Jip keek Buurmannen en ik tekende. Daarna namen de onrust en de entropie in rap tempo toe en gingen we weer naar buiten. ‘Ons’ bos in! Eerst met de kinderen in de kar naar Stordammen (een meertje in het bos), daar de kinderen eruit en op zoek naar slangen. Jip ging voorop en zag een ringslang wegschieten. (Hij weet hoe ringslangen eruit zien, want hij gaat vaak met z’n vader op ‘slangenjacht.’) Ik zag ‘m helaas niet, maar vond wel een oude slangenhuid. De kinderen vonden het prachtig. Daarna liep Jip op z’n tenen verder, in de hoop nog meer slangen te zien. Ik deed Pluk even in de draagdoek, want die jaagt ze anders meteen weg. Slangen zagen we helaas niet meer, maar wel een hoop ander gedierte, waaronder vele muggen.

Pluk sjouwde grotendeels zelf door het bos. (Voor degenen die er niet zelf geweest zijn: ‘ons’ bos ligt werkelijk bezaaid met wortels en stenen; de eerste keren dat ik er liep, kon ik geen seconde om me heen kijken.) Als er een grote wortel in de weg lag, vroeg ze om een hant; als ik m’n hand ongevraagd aanbood, wilde ze hef (zelf). Als ze haar broer niet bij kon houden en hem niet meer zag, vroeg ze waar Oon (Jip) was. En bij elke grote steen riep ze kimme kimme! om op de steen te klimmen. Naast al het hef lopen en kimme, had ze kennelijk nog aandacht over om elke mie (mier) en pin (spin) op te merken en aan te wijzen.

Na ons slangenrondje was het tijd voor een snack. Toen we daar zaten, kwam de eend langs, en daarna zelfs een vos. De vos scharrelde een meter of 50 bij ons vandaan en we konden hem uitgebreid bekijken. Het was een mooi beest en de kinderen waren al net zo onder de indruk als ik. Het was al kwart over vier toen Jip nog naar Stentorpet (een zelfgebouwde hut) een kwartier verderop wilde. Ik twijfelde even of hij niet te moe was, maar dacht dat het wel kon. De heenweg, met Pluk in de draagdoek en Jip rennend van enthousiasme, ging snel. Bij de hut ging Jip aan de slag om een deur te maken. Het werd zelfs een automatische deur, met schroeven, hendels en benzine.

Uiteindelijk met tegenzin terug naar de kar bij Stordammen. Na 100 meter liet Jip zich op de grond vallen en wilde niet meer verder lopen. Moe. Snap ik. Ik had alleen niet veel opties in m’n eentje. Ik had Pluk op m’n rug en droeg Jip een stukje in de hoop dat het oncomfortabel voor ‘m zou zijn en hij toch zou willen lopen. Het was inderdaad oncomfortabel en Jip begon zich los te wurmen. Ik probeerde van alles, maar lopen weigerde hij. Wat doe je dan, met twee kinderen van 19 respectievelijk 14 kilo. Even rekenen… dat is ruimschoots meer dan de helft van mijn eigen gewicht. Kan ik dat? (En zo ja, is dat wel gezond?) Goed, ik nam Jip in de draagdoek en Pluk op m’n nek. Het was een zwaar kwartier. En nu heb ik spierpijn.

Een foto-impressie:

SlangenjachtKimme kimme

 

De plaatselijke bewonerRennend naar StentorpetPluk in de hutJip maakt een deur

Ik heb werkelijk fantastische dagen met de kinderen. Soms (letterlijk) zwaar, soms logistiek uitdagend in m’n eentje, maar vooral FIJN! Alles wat de kinderen doen en verzinnen, alles dat ze zeggen, alle lieve momenten… ik ben erbij! Van mij mag de Technicus nog een keer een weekje weg. Het liefst in de zomer.

Advertenties

6 thoughts on “Boswandeling

  1. Mooi verhaal Jasmijn…. ik heb dat met dat loopweigeren ook gehad (met 3 kids dus onoplosbaar) en toen zijn we gewoon gaan zitten met zijn allen tot we weer verder konden. Leuke foto’s hoor!

    Groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s