Tijdreizen

Zomertijd, wintertijd. Ik heb nooit begrepen waar dat voor nodig is. Elektriciteit besparen? Het schijnt dat het tegenwoordig een hoop meer kost dan dat het oplevert. Sinds we kinderen hebben, hebben we een grondige hekel gekregen aan dat gedoe. De kinderen willen niet slapen dan wel wakker worden, en het hele gezin is – niet overdreven – een week uit z’n doen.

Dit keer besloten we om er niet aan mee te doen. Oké, nu overdrijf ik, want een half jaar in een andere tijd leven dan de rest van de wereld, is ook niet handig. Maar we besloten om het uur op te delen. We verzetten de klok gewoon tien minuten per dag. Met, indien nodig, nog wat dagen ertussen waarin we de klok niet verzetten.

We begonnen afgelopen dinsdag. Het was bij ons tien minuten later dan in de rest van de wereld. De volgende dag nog een keer. Toen ‘haalden’ we de bedtijd niet, en besloten we de volgende dag de klok niet te verzetten. Enzovoorts. Behalve wat verwarring bij het halen van een bus (hoe laat gaat ‘ie nou?), waar we hartelijk om gelachen hebben, merken we er weinig van.

Dus.

Nog 20 minuten te gaan. Dan is onze tijdreis ten einde.

PS: Dit is uiteraard alleen praktisch als je nauwelijks tijden hebt om naar te leven. Mijn werktijden bepaal ik zelf, en de kinderen hoeven nergens heen. Maar wellicht kan een ander de klok vrijdag-, zaterdag-, en zondagavond iedere keer 20 minuten verzetten?

Advertenties

Avondritueel

Half 6. We zitten aan tafel. De kinderen zijn moe. Erg moe. Jip heeft vanmiddag – jawel – meer dan 2 uur door het bos gelopen, gerend, en geklauterd. Pluk heeft dezelfde tijd op het balkon rondgescharreld. Ze zijn bijna te moe om te eten. Op schoot zitten en gevoerd worden, dat gaat nog net. Na het eten ploffen we snel neer in het leeshoekje – de enige kans op een traanloze avond. Jip kruipt dicht tegen me aan en Pluk rommelt wat aan m’n voeten. Jip noemt willekeurige bladzijdenummers en ik lees. Jip en Janneke.

Na een stuk of tien verhaaltjes is het tijd om naar bed te gaan. Pyjama’s aan, tanden poetsen en in bed. Jip kruipt diep onder de deken en dicht tegen mij aan. Pluk ligt aan de borst. Groot en klein tegelijk. Actief als ze meestal is, komt ze aan de borst helemaal tot rust. Haar ogen vallen langzaam dicht, net als die van Jip. Om kwart over 7 slapen ze allebei.

Morgen weer een dag.

Jip 3 jaar

Hieperdepiep hoera voor Jip!

Jip werd vandaag 3 jaar. DRIE jaar alweer! Twee voelt nog klein, maar drie is al heel wat, vind ik.

Jip vond het spannend, zijn verjaardag. Toen we er vorige week over begonnen, wilde hij er niets van weten. In het middelpunt van de belangstelling staan, is niets voor hem. Echter, de woorden ‘slingers’, ‘taart’, en ‘cadeautjes’ brachten toch een zekere mate van enthousiasme teweeg. Er kwamen de afgelopen week nog een aantal pakjes door de brievenbus; dat was ook goed voor de verjaardagszin.

Jip was erg blij met de slingers en de taart die we gekregen hadden. (Ik had ‘m de avond ervoor zelf gebakken, maar Jip bleef volhouden dat we de taart van iemand anders gekregen hadden. Logisch, als mama een taart kan bakken, waarom ontbijten we dan niet  elke dag met taart?!) Dus, kaarsjes uitblazen, taartontbijt, cadeautjes uitpakken. De absolute topper was de ballonhelikopter, waar Jip, Pluk en de Technicus de rest van de dag mee gespeeld hebben.

We hadden besloten om niemand uit te nodigen (Jip houdt niet zo van drukte) en met z’n vieren een uitstapje te maken. Het was heerlijk weer, de Technicus had nog afvalhout, dus het werd een verjaardagsvuur bij ‘ons vennetje.’ Er lag een dun laagje ijs waar de drie kinderen mee hebben gespeeld. Het was heerlijk. ’s Middags nog een keer naar buiten, en met drijfnatte skibroeken en modderschoenen weer naar binnen. :-)

Elke keer als Jip weer binnen kwam, riep hij: ‘O, de slingers hangen er nog!’ gevolgd door de vraag: ‘Is het nog steeds vandaag?’ Na het eten wilde hij de slingers opruimen. Het was genoeg geweest, vond hij.

PS: Een fotocollage van Jips derde levensjaar volgt nog. Evenals die van het eerste jaar van Pluk.