Valpartij

Pluk is een kleine acrobaat. Ze klimt en klautert dat het een lieve lust is. En niet alleen dat;  ze rent, voetbalt en sjouwt met stoelen door het huis. Pluk zit zelden stil. Ze valt gelukkig weinig. Ze is behendig en weet meestal goed wat ze wel en niet kan. Slechts af en toe glijdt ze ergens vanaf of bonkt met haar koppie op de grond. En de helft van de keren dat ze valt, is het niet eens haar eigen schuld, maar die van een zekere grote broer die met rust gelaten wil worden.

Pluk heeft onlangs geleerd dat ze een klein plastic krukje op kan tillen (in plaats van te schuiven), ergens anders neer kan zetten en zodoende hogerop kan komen. Ook lopen Jip en Pluk regelmatig ieder met een grote houten kruk door het huis te schuiven. Achter elkaar aan. Met als gevolg een enorme herrie door zowel de schuivende krukken als hun gelach en gegil.

Afgelopen dinsdag liep Pluk weer eens met een kruk te schuiven. Dit keer besloot ze dat ze de kruk ook op kon tillen, net als het kleine krukje. Terwijl ze schoof. De kruk was echter veel te groot en te zwaar om echt op te tillen. De kruk kantelde en Pluk knalde keihard met haar tanden op de zitting. Bloed en tranen. Twee boventanden door haar onderlip, bloedend tandvlees en losse tanden. (De tandarts heeft ons geïnstrueerd. We hopen dat er geen zenuwen beschadigd zijn.)

Pluk was enorm geschrokken. Ze durfde nauwelijks nog een stap te zetten en klampte zich aan de Technicus vast. De draagdoek (ringsjaal) kwam goed van pas; ze heeft er die dag uren in gezeten, dicht tegen de Technicus aan. ’s Avonds kwam ze mij uitgebreid knuffels geven en ook ’s nachts in bed kroop ze extra dicht tegen me aan.

De volgende ochtend wilde ze na vijf stappen alweer opgetild worden. Dat is echt niets voor onze ondernemende Pluk. De hele woensdag was ze bang om te lopen, en nog banger als haar grote broer in de buurt kwam. Zielig! Ons onbezorgde, door het huis scharrelende meisje liet zich de hele dag niet zien.

Vandaag ging het gelukkig al stukken beter. Ze loopt weer lekker door het huis, maar ze is een stuk voorzichtiger! Ze rent en klimt veel minder en is erg bedachtzaam. Dat vinden wij wel fijn. Pluk mag best een poosje wachten voor ze ons weer zo laat schrikken.

Advertenties

7 thoughts on “Valpartij

  1. Oei ja, haar gedrag was dan ook echt niet ‘Oma-proof’….. Ik hoop dat ze de volgende keer dat ik kom, nog steeds een beetje voorzichtig is, voor mijn arme hart. Arm kind, het doet pijn om groot te worden.

    • Groot worden doet wel een stuk minder pijn als je Jip heet. Zijn haast extreme voorzichtigheid wordt ineens weer een stuk meer gewaardeerd hier in huize Kungslilja.

  2. Au, doet pijn bij mama’s, tanden door het kinderlipje… Maar ja, het hoort er wel bij, vallen en opstaan. En ook wel prettig dat kind niet de hele dag op zijn of haar kontje zit af te wachten :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s