Klimaapje

Die Pluk. Dat is me er eentje. Die stelt de zenuwen van haar moeder danig op de proef. Of zijn we gewoon niks gewend met Jip? Jip, die pas begon te lopen toen hij zeker wist dat hij niet meer zou vallen. Die pas op speeltoestellen begon te klimmen, toen wij hem uitvoerig hadden aangemoedigd. En Jip, die dan nog 5 minuten bovenaan een glijbaan zat te twijfelen of het wel veilig was. Zijn wij dáárom niks gewend?

Pluk is een klimaapje. Als er iemand op de badkamer is, en de deur dus open staat, komt ze razendsnel aangekropen (want dat gaat nog steeds iets sneller dan lopen). Ze gaat regelrecht naar de wc-pot, schuift het krukje – dat Jip gebruikt om op de wc te zitten – tegen de wc-pot aan, klimt op het krukje, dan op het deksel van de wc, en trekt door. Jahaa, dat is leuk! Dat vindt zij tenminste. Totdat ik haar eraf haal, omdat ik klaar ben op de badkamer en niet wil dat zij daar alleen speelt. Dan is het krijsen geblazen.

Pluk klimt op meer dan alleen de wc-pot. Laatst, toen ik heel even niet keek, stond ze opeens bovenop de zitting van een tripp-trapp stoel. Zij vond het fantastisch; mij kostte het weer een jaar van m’n leven. Niet dat ze eraf valt, hoor. Neuh, ze lijkt volledige controle te hebben. Maar ik ben gewoon een watje geworden toen ik moeder werd.

Klimaapje 1

Pluk wil alles zien en nadoen wat Jip doet. Jip zit vaak aan een grote tafel te knutselen, zodat Pluk er niet bij kan. Zodat Pluk er niet bij KON, moet ik zeggen. Want ze pakt een kruk, stoel, of wat dan ook in de buurt is, en gaat bij haar grote broer staan koekeloeren. Begrijpelijk.

Klimaapje 2

Goed, als het nou bleef bij stilstaande meubels beklimmen, dan had ik daar wel aan kunnen wennen. Maar nee, mevrouw zoekt graag enige spanning op. Ze gaat in het loopkarretje staan en rukt uit alle macht aan het handvat, zodat het karretje flink beweegt. Totdat Jip met haar gaat rondrijden. Dan begint ze te gillen, want dat is eng. Snap jij het nog?

Een ander bewegend object waar op geklommen moet worden, is Dinges. De trouwe lezer weet het misschien nog: Dinges heeft vier hele soepele zwenkwieltjes. Dat ding blijft op een langharig tapijt nog niet stilstaan! Daar staat mevrouw doodleuk bovenop, trots te lachen naar mama. Nou, ik lach niet!

Klimaapje 3

Stiekem ben ik natuurlijk heel trots op m’n moedige meisje dat – ondanks haar bijna 12 kilo – beweegt alsof het niks is. :-)

15 thoughts on “Klimaapje

  1. Hoi Jasmijn,

    Ik begrijp je helemaal… mijn oudste was ook zo… ik heb hem eens van de koelkast afgehaald (z’on hoge met een vriezer eronder). Ik haalde hem steeds van gevaarlijke objecten af door hem dan boem te laten vallen en het steeds weer uit te leggen. Op een gegeven moment bleef het plakken. De ergste keer dat hij gevallen is, is achterover de trap af toen hij beneden over het hekje geklommen was. Hij deinsde achterover toen hij mij bovenaan zag. Zijn neus liep rechtdoor naar zijn voorhoofd, maar het slonk binnen 2 dagen. Pfffffffft als ik er nog aan denk…. sterkte met die klipgeit.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. O heerlijk zo’n kind. Hoewel slecht voor je moederhart, al went dat ook. Ze heeft vast wel goed inzicht in wat wel en niet kan en een goed gevoel voor evenwicht. (Ja toch?! Ik duim voor je mee :-).

    Hier vooral de oudste die zo’n drukke klimmer en springer was. Als baby / peuter was dat grappig, later keek ik niet meer op of om. Hij is een keer van een flink hoog klimrek afgesprongen waar mijn vriendin haar kinderen bij stond: zij had een hartverzakking en ik had niet eens gezien wat hij gedaan had en was niet meer onder de indruk. Haar kinderen kregen een verbod om vooral hem NIET na te doen :-)

  3. Ja, tweede kinderen zien een ouder brusje van alles doen en denken: “Hé, leuk! Ik begrijp dat je er af en toe niet om kan lachen, maar je kan er tenminste een foto van maken…… Wij ook blij!

    • We maken er zo veel mogelijk foto’s van! Als we allemaal thuis zijn, maakt de één een foto, terwijl de ander net buiten beeld klaar staat om te vangen. ;-)

  4. Oudste hier viel wel mee qua klimmen maar de drie die er na kwamen….
    Krijg met onze jongste (2j) nog steeds regelmatig een hartverzakking, ze kent totaal geen angst als het om klimmen en klauteren gaat.Vallen e.d. is alleen een argument om het gelijk nog een keer (beter) te doen.

  5. Oeps! Ik had ook zo’n rustige oudste zoon en wilde jongere dochter. Altijd deed ze iets voordat ik me voorbereid had dat ze zoiets zou willen doen. Succes met schrikken :)

  6. Pingback: Hoezo te moeilijk? | Kungslilja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s