Langzame zaterdagochtend

Zaterdagochtend. We zijn al een paar uur op. Gespeeld en voorgelezen. Ik zit met de kinderen aan tafel een tussendoortje te eten. Knäckebröd met jam. De Technicus is bezig zijn spullen te verzamelen om te gaan fietsen. Mountainbiken met een vader uit de buurt. Ik druk hem op het hart om vooral zo lang weg te blijven als hij leuk vindt. Ik weet heus nog wel hoe ik voor de kinderen moet zorgen. ;-)

De kinderen zijn moe en het beste plan is een stuk wandelen. Het begint net te sneeuwen, heel zachtjes. Daarmee kan ik Jip nieuwsgierig maken en hij werkt vlot mee. De kinderen zitten in de kar. We stappen de deur uit. Pluk kijkt vol verbazing naar de minuscule sneeuwvlokjes die naar beneden komen dwarrelen. Kijk Pluk, dat is sneeuw, zegt Jip. Ik duw de kar richting bos. We wandelen over het brede pad langs het bos. Ik zie dat Pluk in slaap gaat vallen. Tegen Jip zeg ik: als je wilt, mag jij ook gaan slapen. Ik weet dat hij die bevestiging prettig vindt. Nee, zegt hij echter koppig.

Een minuut later heb ik twee slapende kinderen in de kar. Pluk ligt met haar hoofd tegen Jips schouder. Ik loop een stukje verder tot ik denk dat ze vast slapen. Dan ga ik op een isolerend matje op een bankje zitten. Met een boek. Ik vind het heerlijk om buiten te lezen. Ik hoor alleen de vogels en in de verte een trein. Het sneeuwt zo zachtjes dat ik er geen last van heb. Ik heb mijn donsjas aan. In gedachten bedank ik de Technicus, die mij overhaalde om in de uitverkoop te gaan kijken, toen ik mijn schouders nog ophaalde voor het nut van zo’n ding.

Ik geniet van de rust. Er komen welgeteld drie mensen langs – een man met een kinderwagen en twee vrouwen met hun hond. Verder zie ik alleen maar bos. Ons bos. Het poederlaagje sneeuw maakt het geheel sprookjesachtig. Ik denk aan de Zweedse natuur. Over een jaar of drie wonen we waarschijnlijk weer in Nederland of omstreken. Ik geniet nu een beetje extra.

Na een half uur wordt Pluk wakker. Ze kijkt verbaasd door het zijraampje naar buiten. Ik wandel verder in de hoop dat ze Jip niet wakker maakt. Dat lukt. Ze valt weer in slaap. Nu leunt Jips hoofd op dat van Pluk. Beide kinderen slapen ruim een uur. Als we weer thuis zijn, zijn ze uitgeslapen en goed gehumeurd. Onder vrolijk gekakel kan ik rustig een warme lunch bereiden.

Eitje, dat moeder zijn. ;-)

Advertenties

2 thoughts on “Langzame zaterdagochtend

    • Ja, heerlijk is dat. Zulke momenten zijn zeldzaam met twee kleine kinderen, en alle familie in een ander land. Een luxeprobleem, dat weet ik wel. Ik geniet extra van zo’n moment!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s