Drie glijbanen en een museum

Wat is november toch altijd een drukke maand voor mij, qua werk. Ik maak lange dagen en kom vaak pas thuis als de kinderen al bijna naar bed gaan. Helemaal niet leuk; ik mis van alles! Want ondertussen onderneemt de Technicus allemaal leuke activiteiten met de kinderen.

Glijbanen

Woensdagochtend zei de Technicus tegen mij: ik ben benieuwd wanneer Pluk bij de Open Voorschool op de glijbaan gaat klimmen. Ik zei dat ik dacht dat het nog wel even zou duren. Maar ja, ik ben veel weg en loop de laatste tijd nogal achter de feiten aan. Inderdaad, het eerste wat Pluk die ochtend na aankomst deed, was naar de glijbaan toe. Ze ging op de onderste trede staan, weer eraf, en oefende dat een keer of zes. Toen besloot ze dat ze klaar was voor de volgende stap. Nog even later stond ze er bovenop. Ze ging op haar billen zitten, schuifelde voorzichtig naar voren, en gleed naar beneden. Grote lol!

Die middag gingen de Technicus, Jip en Pluk naar een speeltuin in de buurt. Ook daar had de glijbaan een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Pluk. In tegenstelling tot Jip, die altijd úúúren bovenaan een glijbaan bleef zitten, voor hij zich aan de afdaling waagde, stortte Pluk zich vol overgave in het glij-avontuur.

Tot grote vreugde van beide kinderen, bouwde de Technicus diezelfde middag nog een glijbaan in de woonkamer. Een matras tegen de bank, twee waterdichte matrasbeschermers erop met de gladde kanten tegen elkaar, en glijden maar! Gelukkig heeft de Technicus de videocamera erbij gepakt; ik vond het al erg genoeg dat ik het niet live had meegemaakt.

Biotopia

Geïnspireerd door de glijbanen van woensdag, organiseerde de Technicus op donderdag een uitstapje naar een speeltuin verder weg, in de stad. (Wij wonen zelf aan de rand van de stad en komen zelden in het centrum.) De beoogde speeltuin had natuurlijk een mooie glijbaan. De harde wind maakte het buiten echter onprettig, dus de plannen werden ter plekke veranderd. De kathedraal, dat zou Jip weleens leuk kunnen vinden, dacht de Technicus. Maar toen zag hij daar vlakbij Biotopia, het biologische museum. We waren al een tijd van plan om daar met Jip naartoe te gaan, dus het plan werd weer gewijzigd.

Biotopia

Wat vond Jip het mooi! Het museum is leuk ontworpen voor kinderen, met allerlei interactieve dingen, opgezette dieren in mooie landschappen, speelgoed, knutselactiviteiten, en een heleboel interessante voorwerpen. Zo heeft Jip over een projectie van water heen gelopen, wat ging bewegen op de plek waar je liep. Machtig interessant, vond hij. Hij heeft allerlei levende en dode dieren gezien, waar hij niet over uitgepraat raakte. En, het mooiste voorwerp: een wereldbol. Inderdaad, die rond is.

Jip was niet uit het biejoogies museem weg te slaan en kan niet wachten tot we weer gaan. Zullen we dat zaterdag gaan doen? stelde hij voor. De schat. Er is een grote wereld voor hem om te ontdekken. En Jip weet het.

Smartphones in het onderwijs

Niet alleen m’n collega’s zijn tegenwoordig bijna allemaal in het bezit van een smartphone, ook de studenten, die ik de afgelopen tijd lesgaf, hebben zo’n ding. En dat maakt bepaalde dingen echt anders. Ik geef een paar voorbeelden.

Ik was de laatste tijd assistent bij labwerk microbiologie. De studenten moesten zelf medium maken voor hun bacteriën om in te groeien. Waar ze voorgaande jaren heen en weer liepen tussen de chemicaliënruimte en de computer, staan ze nu met hun smartphone in de hand de kast te bekijken. Ze zoeken gewoon meteen op wat alles betekent. Best handig en het scheelt een hoop wachttijd!

Als ik met een groepje hun project besprak, en vragen stelde als: weet je zeker dat fungizone oplosbaar is in water? of: heb je opgezocht wat de optimale groeitemperatuur van dat beestje is? dan kreeg ik vaak vóór het einde van het overleg antwoord. Eén van de groep had alles even opgezocht op een telefoon.

Om het derde voorbeeld moest ik erg lachen. Dit jaar maakten de studenten geen aantekeningen meer. Nee, als ik iets op het bord geschreven had, dan werden er foto’s genomen. Wil je even een stapje opzij doen? ;-)

Jip en vormen

Twee uitspraken van vandaag, ter illustratie van Jips liefde voor geometrie:

Jip zit aan tafel: Kijk, mijn koppie is ook rond, net als een wereldbol. De O van mij (zijn echte naam) is ook rond!

Jip speelt met de Geomag (magnetische staafjes en metalen balletjes): Ik probeerde een nieuwe piramide te maken, maar dat lukte niet, en toen is het een wiel geworden!

Ik lette even niet op

Ik lette even niet op – druk met lesgeven en studenten die m’n aandacht opeisen – en toen kon m’n kleine meisje opeens aan één hand lopen. Ik lette even niet op, en opeens klom Pluk zelf op het trappetje van de glijbaan. Ik keek even de andere kant op, en ze gleed er ook nog zelfstandig vanaf. Ik lette even niet op, en toen begroette Pluk me doodleuk met hallo toen ik thuiskwam.

Het is echt waar: een tweede kind wordt nóg sneller groot dan een eerste.

En nu ga ik snel nog even naar haar kijken terwijl ze slaapt. Voordat ze volgende week op kamers gaat.

Kerstboom

Wij hebben een kerstboom. Ja, nu al. Sinterklaas komt hier toch niet langs, de zon gaat om 3 uur ’s middags onder, er ligt nog geen sneeuw, dus het is donker. Genoeg redenen voor een kerstboom!

Er waren hier vlakbij wat naaldbomen gekapt. De Technicus heeft een mooi ‘restje’ mee naar huis genomen. Jip vond het erg interessant. De kerstboom staat op het balkon, wegens gebrek aan ruimte in huis (en vanwege een rondkruipend slopertje). De boom hangt vol met lampjes. Met behulp van een tijdschakelaar branden de lampjes tijdens alle uren dat wij wakker zijn en het buiten donker is. En dat zijn er heel wat! Dus zitten we ’s ochtends te ontbijten met uitzicht op onze verlichte kerstboom. En hebben we er de halve middag en hele avond plezier van.

Gisteren hebben de Technicus en Jip er rode ballen in gehangen. Jip vond het nog interessanter worden. Toen moesten er van hem ook nog een monstertje en een spookje in. Sinds vandaag vriest het. Dus heeft de Technicus een paar keer de boom natgespoten met de tuinslang, waardoor nu de hele boom volhangt met kleine ijspegels. De lichtjes die daarin weerspiegelen geven een prachtig effect.

Kerstboom

Jip is zó enthousiast over de kerstboom, dat hij vanavond opa en oma wilde bellen. Hij had een belangrijke vraag: Hebben jullie ook een kerstboom met allemaal lampjes erin en rode ballen en een monstertje en een spookje en ijspegels erin?

Het betere gooi- en smijtwerk

We hebben het over Pluk. Nee hoor, we gooien niet met haar, wees gerust. Pluk gooit. Twee voorbeelden.

Pluk zit op de commode en kijkt over het randje. Dan kijkt ze me ondeugend aan. Ze pakt een lege wc-rol en gooit die naar beneden. Boeh, zegt Pluk. Boem, zeg ik. Ze lacht. Het volgende voorwerp, een slof, vliegt door de lucht. Boeh, zegt Pluk weer. Boem, zeg ik. Pluk schatert. Eén voor één gaan alle voorwerpen binnen haar bereik naar de grond. We hebben grote lol.

Pluk zit op de grond in de gang met een paar schoenen te spelen. Ze pakt haar broekspijp vast en probeert haar voet in de schoen te stoppen. Dan ziet ze opeens twee keien, die Jip mee naar huis heeft genomen. Ze pakt de grootste kei, zo groot als minstens twee keer haar vuist, en gooit ‘m een eind weg. Ze kruipt er achteraan, pakt de kei, en gooit weer. En nog een keer. En nog eens.

Ik vraag me af, wat zou Pluk later worden? Kogelstootster? Pitcher? Speerwerpster?

BZC en diarree

Zul je net zien. Vertelde ik vorige week over het minimale aantal poepluiers van Pluk, krijgt ze prompt diarree. En niet zo’n beetje ook. Dus produceerde ze in één week meer poepluiers dan in de negen maanden daarvoor. We zijn zelfs tijdelijk van stoffen luiers overgestapt op wegwerpers. Stoffen luiers absorberen namelijk iets minder snel, waardoor je met diarree een aanzienlijke kans loopt om meer dan alleen de luier te moeten wassen.

Toch is ook nu de BZC erg handig. Als we thuis zijn en haar snel op de wc kunnen zetten (zo’n vijf keer per dag), verdwijnt het meeste in de pot. Het scheelt schoonmaken, het scheelt rode billen. Niet onbelangrijk met een toch al koortsige en hangerige Pluk.

Gisterochtend zag ik een paar bobbels in haar bovenkaak en vandaag een wit puntje. Ik weet dat is aangetoond dat er geen verband is tussen tanden krijgen en ziek zijn, en Ik hoop dat Pluk snel weer de oude is. Met vrolijk gekleurde stoffen luiers om!