Het familiebed

Naar aanleiding van een vorig bericht kreeg ik een vraag over het samen slapen met baby’s. Ik vind het erg leuk om die vraag uitgebreid te beantwoorden, met foto’s ter illustratie.

In Zweden laten veel mensen hun baby bij hen in bed slapen. Ik weet het niet zeker, maar van wat ik om me heen hoor, kiest ongeveer de helft van de Zweden hiervoor. Ik ken zelfs geen enkele Zweed die een babykamer heeft; de meeste kinderen krijgen pas een eigen kamer als ze een jaar zijn of nog ouder.

Toen ik net zwanger was van Jip, sprak ik met een collega over zijn zoontje van een paar maanden die bij hem in bed sliep. Ik vond het maar vreemd en kon me er helemaal niets bij voorstellen. Maar hoe langer ik zwanger was, des te sterker werd mijn gevoel: dit kind, dat 9 maanden in mijn buik heeft gezeten, moet straks niet alleen in een eigen bedje liggen. Zo veel mogelijk fysiek contact, zei m’n gevoel. De Technicus was het roerend met me eens.

Toen Jip geboren was, werd hij meteen op mijn buik gelegd en is daar twee uur blijven liggen. Dat voelde voor mij als de enige juiste plek. Toen we op de kraamafdeling kwamen, werd ons gevraagd of we een wiegje wilden. We reageerden een beetje twijfelachtig, omdat we het spannend vonden om Jip bij ons in bed te leggen. Daarop vroeg de verpleegkundige of ze zou laten zien hoe dat moest. Nou, graag!

Ze haalde twee grote handdoeken. De ene vouwde ze twee keer dubbel en legde in het midden van de bedden die op de rem tegen elkaar stonden. De andere handdoek rolde ze op en legde in een U-vorm op de eerste handdoek. Jip had zo z’n eigen bedje. Mocht een van ons naar hem toe draaien, dan zouden we in onze slaap eerst de opgerolde handdoek tegenkomen. De opgerolde handdoeken zijn een DIY versie van het zogenaamde ‘snuggle nest.’ Er zijn twee dingen erg belangrijk bij deze methode. 1) Zorg dat je baby zo ver naar boven ligt, dat hij niet onder jouw dekens terecht kan komen. 2) Laat nooit een baby in jouw bed slapen als je alcohol gedronken hebt of slaappillen hebt genomen.

Familiebed 1

Thuis hebben we meteen een paar grote handdoeken uit de kast gehaald. Het beviel erg goed. Jip vond het fijn om zo dicht bij te zijn en ik hoefde m’n bed niet uit om te voeden. Toen ik een maand of twee later geleerd had om liggend te voeden, was het nog fijner. Ik gaf Jip de borst en viel vrijwel meteen weer in slaap. Belangrijk punt nummer 1 was opgelost door onder alleen een laken te slapen. Het was toch al zomer. Mocht het te koud zijn voor alleen een laken, zou je bijvoorbeeld een voedingstrui als pyjama kunnen gebruiken en de dekens tot je middel leggen.

Na een tijdje wilden de Technicus en ik weer meer ruimte in ons bed van 160 breed. Ik was ergens een zogenaamde ‘co-sleeper‘ tegengekomen. Ik liet een plaatje ervan aan de Technicus zien, die meteen begon na te denken hoe hij dat zelf kon maken naast ons hoge bed. Hij vond een oud tafelblad van 60 bij 120 centimeter (de Technicus vindt altijd van alles), precies de maten van de matras van een ledikant. Hij hing het op aan het plafond, waarbij de kleine matras  aansloot aan onze matras. Ik maakte van stevige stof een soort hut, waar de matras in lag, zodat Jip er niet uit kon vallen. En zo ontstond het ‘aanhangbed.’ Jip heeft daarin gelegen tot hij 9 maanden was. Toen kon hij zo goed en snel kruipen dat het gevaarlijk werd in ons hoge bed. Vanaf die tijd sliep hij in zijn ledikant naast ons bed, en als hij onrustig was tussen ons in.

Familiebed 2

Toen ik zwanger was van Pluk, was het vanzelfsprekend dat ze bij ons in bed zou slapen. Het aanhangbed hing al ruim van tevoren klaar. Pluk bleek zelfs nog meer behoefte te hebben aan nabijheid dan Jip. De eerste paar weken schrok ze wakker zodra ze geen fysiek contact meer met me had. Het beste sliep ze op mijn buik. Ik lag half omhoog, op twee kussens. Ik had zelfs een manier gevonden om in die houding te voeden en zo samen in slaap te vallen. Ze lag dan dwars op mijn buik, met haar hoofd op m’n arm, die ondersteund werd door een stevig kussen. Het enige waar ik last van had, was een beetje spierpijn de volgende morgen.

Na een paar weken heb ik haar steeds vaker naast me gelegd, zodat ik ook in andere houdingen kon slapen. Pluk lag eerst zo dicht mogelijk tegen me aan. Als ik een stukje opschoof, begon ze te draaien en te wiebelen tot ze weer tegen me aan lag. Als ze me niet snel genoeg kon vinden, werd ze huilend wakker. Maar ook dat ging steeds beter en sinds een maand of drie slaapt ze in het aanhangbed. Soms wordt ze wakker, kijkt even naar mij en valt weer in slaap. Soms heeft ze honger, krijgt ze de borst en vallen we samen weer in slaap.

Jip is een kind dat zijn emoties en belevenissen ’s nachts verwerkt. Hij slaapt dan het liefst en het best dicht tegen ons aan, in plaats van in zijn ledikant naast ons bed. Maar wij slapen dan minder goed vanwege de beperkte ruimte. De Technicus en Jip hebben daarom wekenlang samen in de woonkamer op de grond geslapen. We overwogen om ons bed te verlagen, maar dan zouden we een hoop opslagruimte moeten missen. Toen besloten we een familiebed te maken. De Technicus maakte een frame van 60 bij 160 cm. We namen de matras van Jips ledikant plus een los stuk schuim van 60 bij 40 (wat nog moet komen). Extra breedte heeft hij niet nodig, lengte wel. Geheel uit afvalhout maakte de Technicus een stevige constructie naast ons hoge bed, met trappetje voor Jip.

Familiebed 3

Nu liggen we met z’n allen op een rijtje. We slapen heerlijk. Het leukste is nog wel ’s ochtends als eerste wakker worden met de drie liefste mensen van de wereld slapend naast me. Ik ben een rijk mens!

Advertenties

8 thoughts on “Het familiebed

  1. O, fantastisch zeg! Ik zie het helemaal voor me, zowel het bed in de slaapkamer als het ’s morgens wakker worden. Wat een vreugde!

    • Wat leuk om te lezen dat het je zo aanspreekt! Het past zo goed bij hoe wij leven en ik vond het erg leuk om daarover te schrijven, juist ook omdat het zo anders is. :-)

  2. Pingback: Het familiebed – 3 weken later | Kungslilja

  3. Een jaar of vijf geleden, voordat ik kinderen had, had ik dit echt maar raar gevonden. Zoiets doe je toch niet? Een kind hoort in zijn eigen bed. Daarom ben ik altijd voorzichtig en begripvol naar mensen die zo reageren. Inmiddels ben ik een aantal jaren en inzichten verder en denk ik anders over dingen. Wij hebben niet zo’n gaaf DIY familiebed als jullie, maar onze 2 kids komen wel regelmatig ’s nachts bij ons liggen ;)

    • Heerlijk dat ze bij jullie komen liggen! Ik vind het al gezellig met een baby, maar als ze ouder zijn en er echt zelf voor kiezen, dat vind ik heel bijzonder. Ik vond een paar jaar geleden ook dat kinderen in hun eigen bed hoorden. Zo blij dat ik van mening veranderd ben! :-)

  4. Pingback: Slaap | Kungslilja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s