Het familiebed

Naar aanleiding van een vorig bericht kreeg ik een vraag over het samen slapen met baby’s. Ik vind het erg leuk om die vraag uitgebreid te beantwoorden, met foto’s ter illustratie.

In Zweden laten veel mensen hun baby bij hen in bed slapen. Ik weet het niet zeker, maar van wat ik om me heen hoor, kiest ongeveer de helft van de Zweden hiervoor. Ik ken zelfs geen enkele Zweed die een babykamer heeft; de meeste kinderen krijgen pas een eigen kamer als ze een jaar zijn of nog ouder.

Toen ik net zwanger was van Jip, sprak ik met een collega over zijn zoontje van een paar maanden die bij hem in bed sliep. Ik vond het maar vreemd en kon me er helemaal niets bij voorstellen. Maar hoe langer ik zwanger was, des te sterker werd mijn gevoel: dit kind, dat 9 maanden in mijn buik heeft gezeten, moet straks niet alleen in een eigen bedje liggen. Zo veel mogelijk fysiek contact, zei m’n gevoel. De Technicus was het roerend met me eens.

Toen Jip geboren was, werd hij meteen op mijn buik gelegd en is daar twee uur blijven liggen. Dat voelde voor mij als de enige juiste plek. Toen we op de kraamafdeling kwamen, werd ons gevraagd of we een wiegje wilden. We reageerden een beetje twijfelachtig, omdat we het spannend vonden om Jip bij ons in bed te leggen. Daarop vroeg de verpleegkundige of ze zou laten zien hoe dat moest. Nou, graag!

Ze haalde twee grote handdoeken. De ene vouwde ze twee keer dubbel en legde in het midden van de bedden die op de rem tegen elkaar stonden. De andere handdoek rolde ze op en legde in een U-vorm op de eerste handdoek. Jip had zo z’n eigen bedje. Mocht een van ons naar hem toe draaien, dan zouden we in onze slaap eerst de opgerolde handdoek tegenkomen. De opgerolde handdoeken zijn een DIY versie van het zogenaamde ‘snuggle nest.’ Er zijn twee dingen erg belangrijk bij deze methode. 1) Zorg dat je baby zo ver naar boven ligt, dat hij niet onder jouw dekens terecht kan komen. 2) Laat nooit een baby in jouw bed slapen als je alcohol gedronken hebt of slaappillen hebt genomen.

Familiebed 1

Thuis hebben we meteen een paar grote handdoeken uit de kast gehaald. Het beviel erg goed. Jip vond het fijn om zo dicht bij te zijn en ik hoefde m’n bed niet uit om te voeden. Toen ik een maand of twee later geleerd had om liggend te voeden, was het nog fijner. Ik gaf Jip de borst en viel vrijwel meteen weer in slaap. Belangrijk punt nummer 1 was opgelost door onder alleen een laken te slapen. Het was toch al zomer. Mocht het te koud zijn voor alleen een laken, zou je bijvoorbeeld een voedingstrui als pyjama kunnen gebruiken en de dekens tot je middel leggen.

Na een tijdje wilden de Technicus en ik weer meer ruimte in ons bed van 160 breed. Ik was ergens een zogenaamde ‘co-sleeper‘ tegengekomen. Ik liet een plaatje ervan aan de Technicus zien, die meteen begon na te denken hoe hij dat zelf kon maken naast ons hoge bed. Hij vond een oud tafelblad van 60 bij 120 centimeter (de Technicus vindt altijd van alles), precies de maten van de matras van een ledikant. Hij hing het op aan het plafond, waarbij de kleine matras  aansloot aan onze matras. Ik maakte van stevige stof een soort hut, waar de matras in lag, zodat Jip er niet uit kon vallen. En zo ontstond het ‘aanhangbed.’ Jip heeft daarin gelegen tot hij 9 maanden was. Toen kon hij zo goed en snel kruipen dat het gevaarlijk werd in ons hoge bed. Vanaf die tijd sliep hij in zijn ledikant naast ons bed, en als hij onrustig was tussen ons in.

Familiebed 2

Toen ik zwanger was van Pluk, was het vanzelfsprekend dat ze bij ons in bed zou slapen. Het aanhangbed hing al ruim van tevoren klaar. Pluk bleek zelfs nog meer behoefte te hebben aan nabijheid dan Jip. De eerste paar weken schrok ze wakker zodra ze geen fysiek contact meer met me had. Het beste sliep ze op mijn buik. Ik lag half omhoog, op twee kussens. Ik had zelfs een manier gevonden om in die houding te voeden en zo samen in slaap te vallen. Ze lag dan dwars op mijn buik, met haar hoofd op m’n arm, die ondersteund werd door een stevig kussen. Het enige waar ik last van had, was een beetje spierpijn de volgende morgen.

Na een paar weken heb ik haar steeds vaker naast me gelegd, zodat ik ook in andere houdingen kon slapen. Pluk lag eerst zo dicht mogelijk tegen me aan. Als ik een stukje opschoof, begon ze te draaien en te wiebelen tot ze weer tegen me aan lag. Als ze me niet snel genoeg kon vinden, werd ze huilend wakker. Maar ook dat ging steeds beter en sinds een maand of drie slaapt ze in het aanhangbed. Soms wordt ze wakker, kijkt even naar mij en valt weer in slaap. Soms heeft ze honger, krijgt ze de borst en vallen we samen weer in slaap.

Jip is een kind dat zijn emoties en belevenissen ’s nachts verwerkt. Hij slaapt dan het liefst en het best dicht tegen ons aan, in plaats van in zijn ledikant naast ons bed. Maar wij slapen dan minder goed vanwege de beperkte ruimte. De Technicus en Jip hebben daarom wekenlang samen in de woonkamer op de grond geslapen. We overwogen om ons bed te verlagen, maar dan zouden we een hoop opslagruimte moeten missen. Toen besloten we een familiebed te maken. De Technicus maakte een frame van 60 bij 160 cm. We namen de matras van Jips ledikant plus een los stuk schuim van 60 bij 40 (wat nog moet komen). Extra breedte heeft hij niet nodig, lengte wel. Geheel uit afvalhout maakte de Technicus een stevige constructie naast ons hoge bed, met trappetje voor Jip.

Familiebed 3

Nu liggen we met z’n allen op een rijtje. We slapen heerlijk. Het leukste is nog wel ’s ochtends als eerste wakker worden met de drie liefste mensen van de wereld slapend naast me. Ik ben een rijk mens!

Advertenties

Babygebaren: we mogen weer!

Pluk is vandaag 6 maanden oud, ze kan zelfstandig zitten en dat betekent dat wij weer beginnen met babygebaren. Joepie! Ik ben heel benieuwd hoe het dit keer zal gaan. Wanneer zal ze haar eerste gebaar terug maken? Wat zullen Pluks mooiste gebaren worden? Zal ze net zulke uitgebreide verhalen gaan gebaren als Jip deed?

Er zijn twee redenen om met babygebaren te beginnen als het kind kan zitten. Ten eerste verandert het perspectief van waaruit het kind de wereld ziet en leert het de gebaren in één keer goed aan. Ten tweede heb je als ouder veel vaker je handen vrij om gebaren te maken.

We hebben een lijst met 20 gebaren aan de muur gehangen. Nu moeten we eraan denken dat we de gebaren maken, zowel naar de kinderen als naar elkaar toe. Even volhouden tot ze terug begint te gebaren, daarna gaat het haast vanzelf.

Nog een paar woorden over Pluk. Het is een pittige dame die graag van zich laat horen en aangeeft dat ze ook wat te zeggen heeft. Ze lijkt veel méér te willen dan ze eigenlijk kan. Ze houdt van grapjes en wilde spelletjes en kan schaterlachen als de beste.

Vakantie in 4 etappes

En toen hadden we eindelijk vakantie! We pakten de geleende auto van Biehie helemaal vol – niet moeilijk met twee kleine kinderen – en reden weg. De eerste bestemming was de camping-die-we-vorig-jaar-net-niet-haalden. Deze camping lag midden in een groot bos en bleek te bestaan uit twee verlaten grasveldjes en een toiletgebouw. Dus stapten we weer in Biehies auto en reden door naar de oostkust. Wat luxe om een auto tot onze beschikking te hebben! In Sandviken was een leuke camping met een fantastisch speels tentenveld. Een beekje liep pal langs onze tent en stroomde direct de Oostzee in. Hier kampeerden we twee dagen. Jip speelde op de rotsen bij de zee, plukte bloemen, en genoot van het buiten zijn. Pluk vond alles prachtig en keek met grote ogen om zich heen. Jip mocht met de Technicus buiten slapen, slechts onder een klamboe, en dat vond hij reuze spannend – hij sliep niet voor tienen.

Vakantie 1

Twee dagen later reden we naar de bruiloft waar ik met mijn koor zou zingen. Het was een mooie dienst met veel muziek. Na afloop stapten we weer in de auto (hoe heerlijk) en reden naar het zwemstrand waar we vorig jaar twee dagen gekampeerd hebben. Daar kookten we eerst een stevige maaltijd. Dat zou wel helpen tegen Jips vermoeidheid, dachten we. Maar na het eten zei Jip dat hij niet meer wilde kamperen, maar thuis slapen. Ik eigenlijk ook, zei de Technicus. Na enig overleg stapten we alweer in de auto (heb ik al verteld hoe luxe we ons voelden?) en reden naar huis. Voordat we in slaap vielen, zeiden de Technicus en ik tegen elkaar: laten we een paar dagen thuis uitrusten voordat we verder rijden.

Dat was de eerste etappe.

De volgende dag was iedereen al een heel stuk uitgerust en we hadden zin om meteen naar Janneke te gaan. We reden via toeristenwegen en picknickplekjes met smultron (wilde aardbeien) ruim 300 kilometer naar het zuiden. We maakten van deze reisdag tevens een vakantiedag. We logeerden drie nachten bij Janneke en Leo. Ik sliep met de kinderen in het grote bed in het logeerhuisje; de Technicus kampeerde in de tuin. We hebben een paar dagen niks anders gedaan dan: op stenen klimmen, aardbeien eten, twee bomen omzagen, bloemen bekijken, smoothies drinken, met magneetjes en de knikkerbaan spelen, de kippen voeren, kletsen over van alles en nog wat, in het speelhuisje spelen, barbecueën, simpelweg genieten van niks hoeven en heeeel erg verwend worden!

Vakantie 2

Op een woensdag vertrokken we weer. We wilden niet in één keer terug rijden, maar ergens halverwege nog twee nachten kamperen. Toen bleek dat het die donderdag slecht weer zou worden, besloten we om wel meteen naar huis te gaan. Ook al werden de voorspellingen later aangepast, het voelde toch beter om naar huis te gaan – de indrukken begonnen op te tellen bij Jip.

Dat was de tweede etappe.

We konden de auto nog een paar dagen lenen. Daar besloten we gebruik van te maken door te gaan zwemmen. Heerlijk! ’s Ochtends in de auto stappen (hoe luxe!), lunch en zwemspullen mee, een paar uur in het zand en het water spelen, en dan weer naar huis rijden. Het was zo’n succes, dat we de volgende dag nóg een keer gingen.

Dat was de derde etappe.

Een week later kwamen de zus van de Technicus en haar man naar Zweden. Ze verbleven in een stuga (vakantiehuisje) hier in de buurt en wij gingen bij hen logeren. We genoten van de Zweedse stilte, dat er voor ons gekookt werd, de smultron en bosbessen, het wandelen en van het gezellige samenzijn met familie.

Vakantie 3

Vakantie 4

Dat was de laatste etappe.

Naast alle uitstapjes hebben we ook heel wat vakantiedagen thuis doorgebracht. Wat ik van plan was om te doen in deze vakantie – omdat ik dan niet in m’n eentje voor twee kinderen hoefde te zorgen en dus zeeën van vrije tijd had: de tientallen logjes schrijven die ik al maanden in mijn hoofd heb, een aantal mails schrijven aan lieve mensen die ik al veel te lang niet gemaild heb, een paar stuks kinderkleren maken, drie dikke boeken lezen en het huis onderwerpen aan een grote opruimbeurt.

Hier is niet veel van terecht gekomen – op een beetje opruimen en één nieuw jurkje voor Pluk na. Wat ik wel heb gedaan: regelmatig rustig een kop koffie drinken, wat meer tijd aan eten en koken besteden (inclusief meerdere keren ’s middags warm eten), Jip wat vaker voorlezen, mijn lieve huisgenoten knuffelen. En ik kan zeggen: onthaasten doet een mens goed!

Pluk eet

Vijfenhalve maand, 9,1 kilo en elk uur aan de borst willen. Dat betekent volgens mij een grote behoefte aan vast voedsel. Dus sinds gisteren zit Pluk in haar kinderstoel en krijgt (een deel van) wat wij eten. Wat ze al geproefd heeft: een broodkorst, een stuk broccoli en appelmoes. Ze vindt het machtig prachtig. En wij vinden het bijzonder dat er nog een hummeltje aan tafel zit, op weg naar zelfstandigheid. Net echt :-)