Lieve grote broer

De logjes hier gaan de laatste tijd bijna altijd over iets dat de kinderen doen. Binnenkort ook weer andere onderwerpen. Beloofd. :-)

Lieve grote broer

Pluk kan nog niet zelf zitten, maar ze wil het zo graag! De oplossing is een sjaal waarmee ik haar aan de stang van de kinderwagen vastknoop, twee keer achter haar rug langs. Ze vindt het prachtig! Jip ook. Hij lijkt in de gaten te hebben dat hij een zusje heeft, niet meer een baby die in de wagen ligt. Als we onderweg zijn, wijst hij van alles voor haar aan, en vertelt met veel enthousiasme:

Kijk eens, Pluk, dat is de open voorschool!
Kijk eens, Pluk, dat zijn bomen!
Kijk eens, Pluk, dat is een gele bloem! Jip houdt een bloemetje voor Pluk haar neus. Ze grijpt ernaar. Nee Pluk, niet kapot maken!

Hoe schattig kun je zijn?! Al moet ik eerlijk zeggen dat hij Pluk ook graag op haar hoofd petst. We proberen dat om te buigen naar aaien. Dat lukt redelijk.

Gesprekje

Gisteravond voor het slapen gaan.

Ik: Weet je nog wat we allemaal gedaan hebben vandaag? Vanmorgen zijn we eerst naar de ICA geweest. Jip: Avocado’s gekocht!
Ik: Nee, dat waren geen avocado’s, maar…
Jip: Kiwi’s!
Ik: Precies. En vanmiddag zijn we naar de speeltuin met de ronde glijbaan geweest.
Jip: En twee picknicktafels en de aardbeien!
Klopt. Er stonden wilde aardbeien aan de rand van de speeltuin en daar hebben we van gesnoept.
Ik: En daarna naar een paar andere speeltuinen. Er was ook een speeltuin met een huisje dat leek wel een locomotief.
Jip: Daar zat geen wagon aan. Een wagon moest voorschijn rijden. Dan moet één wagon los rijden!
Jip is helemaal dol op treinen, sinds we met een ouderwetse stoomtrein mee zijn geweest.
Ik: En weet je nog dat papa aardbeien van de tuin mee had gebracht als toetje?
Jip: In een hele vieze bak.
Inderdaad. De bak zat onder de modder van de tuin.
Ik: Ja. De aardbeien waren lekker, hè? En nu is het tijd om te gaan slapen.
Jip: Jip is moe van heel hard spelen.
Ook dat klopte. Een paar minuten later donderde hij in slaap.

Geweldig wat een gesprekken we kunnen voeren. Ik schrijf het graag af en toe op, zodat ik later nog weet hoe het was.

Ontwikkelingslancering en groeimarathon

Jip ontwikkelt zich. En niet zo’n beetje ook. Twee weken geleden is hij van de ene op de andere dag zindelijk geworden. We hoeven hem niet eens meer te herinneren of te helpen op de badkamer. De volgende dag wilde hij opeens op z’n loopfiets, wat hij daarvóór te spannend vond. Verder doet hij niet meer zomaar alles na, maar verzint nieuwe spelletjes. Springt opeens als een kikker door het huis. Of doet alsof voorwerpen iets anders voorstellen. Vindt hij leuk. En hij heeft opeens geen middagslaap meer nodig. Rent de hele dag rond. En als hij ’s middags ook maar een half uurtje slaapt, gaat hij tot 10 uur ’s avonds door. Ontwikkelingssprong? Jip lijkt wel gelanceerd. Ik ben blij dat ik ouderschapsverlof heb en hem voorbij zie schieten.

Pluk groeit. Nog steeds hard. Een groeispurt die al zowat haar hele leven duurt, dat kun je op z’n minst een marathon noemen. Ze kletst graag. Probeert heel schattig woorden te vormen. En ze kan schaterlachen. Het liefst als haar broer haar aandacht geeft. Daar kan niets of niemand tegenop. Wederom, ik ben blij dat ik ouderschapsverlof heb en alles mee kan maken.

En ik ben moe. Maandenlang borstvoeding geven en niet meer dan een paar uur achter elkaar slapen, begin ik te voelen. Nou ja, meestal gaat het bijzonder goed. Er zijn gewoon van die dagen dat ik zou willen dat IK de energie had voor een lancering of marathon. Nogmaals, ik ben blij dat ik ouderschapsverlof heb, werken zou nu niks worden.

Gelukkig gaan we binnenkort op vakantie. Heel luxe met een geleende auto, kamperen in Zweden. Wat wil je nog meer?! O ja, mooi weer natuurlijk.

Manieren

Een moment om niet te vergeten…

Jip zit bij de Technicus op schoot.
Jip: Ik wil af schoot.
De Technicus: Wil je op een gekke manier of op een normale manier van schoot af?
Jip: Denkt even na. Op een NIEUWE manier!
De Technicus laat Jip aan een been over z’n schouder achter zich naar beneden zakken. Jip: Nee, op een LEUKE manier!
De Technicus hobbelt Jip vrolijk naar zijn speelmatras toe.
Jip: Ja, zo! Dat vindt Jip leuk!

Pluk is verhuisd

Pluk woonde de eerste drie maanden van haar leven in een elastische draagdoek op mijn buik. Daar werd ze langzamerhand te groot en te zwaar voor. Ik wilde haar daarom graag naar m’n rug verhuizen, maar daar was Pluk het niet mee eens. Ik keek naar alternatieven. Een ringsling – met kind op de heup – leek me wel praktisch voor binnenshuis, maar ik twijfelde omdat het gewicht daarbij op één schouder komt. Ondertussen bleven we de rugoptie proberen. En vorige week lukte dat opeens! Pluk zat in de Bondolino, op mijn rug, tevreden op zich heen te kijken. Ze ging mee naar buiten, keek een half uurtje vrolijk rond en viel in slaap. Sindsdien gaat ze overal op die manier mee naartoe.

Pluk is verhuisd

Opvallend vinden wij hoe gelukkig ze de afgelopen dagen (weer) is. Ik heb haar de laatste weken zo veel mogelijk gedragen, maar dat was toch minder dan we eigenlijk wilden. We wisten al wel dat dragen een goed effect heeft op de meeste baby’s, en dat werd nu weer bevestigd. Ze is makkelijk en tevreden, als ze maar veel dichtbij mag zijn. We genieten!

Een baby die een jaar lang in en op je buik heeft gebivakkeerd plotseling naar je rug verplaatsen, levert wel een hoop spierpijn op. Of zou dat komen doordat ik nu 17 kilo Jip weer veel makkelijker kan tillen en dat ook doe?

Counterwill op z’n best

Counterwill is een natuurlijke, intuïtieve reactie die optreedt als iemand jou een bevel geeft of op een andere manier probeert controle over je uit te oefenen. Hoe strikter de eis, des te minder ben je geneigd om deze uit te voeren. De counterwill reactie is het sterkst in kleine kinderen, en als het bevel komt van iemand die je niet kent.

Counterwill heeft twee belangrijke functies. Ten eerste voorkomt het dat kinderen instructies volgen van mensen aan wie ze niet gehecht zijn. Ten tweede dient het een belangrijke stap in de ontwikkeling. Om een eigen wil en mening te kunnen vormen, moet een kind ‘nee’ kunnen zeggen – om te weten wat je wel wilt, moet je eerst weten wat je niet wilt. Een peuter van een jaar of twee die zelfs op de meest redelijke vraag ‘nee’ antwoordt, is dus volkomen normaal en bezig zich te ontwikkelen.

Wij proberen bewust de counterwill reactie bij Jip te verminderen, zodat hij de ruimte krijgt om z’n eigen keuze te maken. Dat is LEUK om te doen! We suggereren iets, laten de keuze vervolgens bij hem, en meestal doet hij wat we willen. :-) Wil hij niet eten? Dan hoeft hij ook niet te eten. Met als gevolg dat z’n bord meestal leeg gaat. Natuurlijk werkt deze tactiek niet altijd; er zijn zat momenten dat wij als ouders wel degelijk voor hem beslissen. Maar we proberen om deze momenten tot een minimum te beperken en Jip zoveel mogelijk vrij te laten in zijn keuzes.

Sinds een paar weken – van de ene dag op de andere – gaat Jip op het potje. Dat lukt hem erg goed, op een paar ongelukjes na. Soms stelt hij het uit, en weten we dat hij heel nodig moet plassen. ‘Moet jij plassen?‘ vroeg de Technicus vanmorgen aan Jip. ‘Nee, Jip moet niet plassen‘ zei Jip. ‘Okee,’ zei de Technicus neutraal, ‘ik moet wel plassen,’ en hij liep naar de badkamer. Ik zag Jip nadenken. ‘Jip moet wel plassen!‘ riep hij toen en rende achter de Technicus aan. Hij kon het bijna niet meer ophouden, zo nodig moest hij. Counterwill op z’n best.