3 maanden + foto

Pluk is vandaag drie maanden oud. Ze groeit als kool en is nu zo’n 7 kilo en 63 cm lang. Tot nu toe heeft ze de grootste delen van haar dagen doorgebracht in de draagdoek, maar ze komt er steeds vaker uit om te spelen. Ze is dol op contact en gaat hele verhalen vertellen als je tegen haar praat of voor haar zingt. Ze volgt aandachtig elke beweging van haar grote broer. Ze slaapt ook ’s nachts het liefst dicht tegen mij aan. In het begin op mijn buik, nu naast me. Als ik iets opschuif, dan begint ze in haar slaap te wurmen tot ze weer tegen me aan ligt. Haar buikpijn is zo goed als over, en nu geniet ze volop van het leven.

Lieve schat, wat ben ik blij dat jij er bent!

Pluk 3 maanden 01

Pluk 3 maanden 02

Advertenties

Voedsel drogen

We hadden al een aantal keer overwogen om een voedseldroger te kopen, maar vonden het nogal duur en wisten niet zeker of we zo’n ding echt zo veel zouden gaan gebruiken. Toen Janneke ons laatst een portie overheerlijke appelchips stuurde, zijn we nog een keer gaan nadenken. We zochten online naar recepten en verbaasden ons over het scala aan mogelijkheden. “Als je eenmaal een droogmachine hebt, ga je steeds meer willen drogen” zijn we vaak tegengekomen.

Daarnaast gingen we rekenen. Groenten en fruit zijn hier in de winter namelijk peperduur. Het loont dus om aanbiedingen in de zomer te kopen, te drogen en in de winter weer te gebruiken. Daarbij hebben we nog een moestuin met geschikt droogmateriaal. Onze schatting was dat we de droogoven er binnen vier jaar uit zullen hebben.

Het is nog hartstikke gezond ook. Het schijnt dat als je producten droogt bij een temperatuur van maximaal 40 graden, alle voedingsstoffen bewaard blijven. Dit in tegenstelling tot de zakjes gedroogd fruit uit de winkel, die meestal bij veel hogere temperatuur gedroogd zijn.

Dus we kochten het apparaat. Een paar weken geleden werd het geleverd. Jip vond alle knopjes machtig interessant, vooral toen hij begreep dat je er appelchips mee kunt maken. We kochten een aantal zakken afgeprijsde groenten en fruit en probeerden uit: appels, peren, bananen, aardbeien, tomaten en courgette. Appels en tomaten zijn verrukkelijk! Bananen vind ik te zoet, maar Jip is er dol op. Handig ook om mee te nemen, in vergelijking tot een verse banaan. Van courgette hebben we chips gemaakt, met kruiden erop. We waren er snel op uitgekeken. Die doen we voortaan alleen nog naturel, om gewoon in maaltijden te gebruiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We willen nog veel meer uitproberen. We genieten nu al van de gezonde snacks die bijna standaard in de tas zitten.

Van onze favoriete creaties volgt hier een werkbeschrijving.

  • Appels: Klokhuizen eruit met een appelboor, niet schillen, en in plakken van 1 cm dik snijden. De ‘uiteinden’ vind ik minder geschikt om te drogen; daar kookte ik appelmoes van.
  • Bananen: In plakken snijden van 1 cm dik. De bananenchips kunnen nogal plakkerig worden als ze een tijdje uit de oven zijn geweest, dan droog ik ze nog een keer kort.
  • Tomaten: Halveren, pitjes en vocht eruit halen, met de gesneden kant naar boven leggen en kruiden. Ik gebruikte zout (niet te weinig) en pizzakruiden. Na een tijdje de tomaten plat duwen en verder drogen. Droog of in olie bewaren.

Neefje

Ik ben vandaag tante geworden! Voor het eerst echt, biologisch gezien. En ik vind het heel gaaf! Een leuk detail: hij heeft dezelfde naam gekregen als ik had gehad als ik een jongen was geweest.

5 jaar

Vandaag wonen wij exact 5 jaar in Zweden. Een mooie gelegenheid om te vertellen hoe en waarom we hier terecht zijn gekomen.

Vanaf het begin van m’n studie wist ik dat ik een stage in het buitenland wilde gaan doen. In 2006 was het zo ver: ik ging naar Bern, de hoofdstad van Zwitserland. Ik heb er een fantastische tijd gehad, wat overigens niet zo moeilijk is in zo’n mooi land. Ik bleef er 10 maanden. Na 5 maanden ging ik op ‘vakantie’ naar Nederland, waar ik de Technicus ontmoette. Hij had op dat moment een eigen klusbedrijf, kon zijn eigen vakanties bepalen en heeft 2 van de overgebleven 5 maanden bij mij in Bern doorgebracht.

We vonden het allebei erg leuk om een ander land goed te leren kennen, een andere taal te leren spreken, en te kunnen genieten van de natuur. Daarom besloten we om voor mij een promotiebaan in het buitenland te gaan zoeken. We kozen een aantal landen – met veel natuur en niet al te ver weg – en daar ging ik solliciteren. Begin 2008 kon ik uit twee banen in Zweden kiezen. Eén in Uppsala en de andere in Umeå, 600 km verder naar het noorden. De baan in Uppsala leek me het leukste, zodoende.

Vijf jaar wonen we hier dus al. In die tijd hebben we genoten van de rust en de ruimte, en van het bos dat zowat naast de deur ligt. We hebben een aantal fietsvakanties gehouden in Zweden en Noorwegen, en daarbij Scandinavië op een heel bijzondere manier leren kennen. We hebben fijne mensen leren kennen. We zijn getrouwd, hier vlakbij in het bos. En we hebben twee kinderen gekregen.

Of we nog 5 jaar zullen blijven? Waarschijnlijk niet. We missen onze families steeds meer, zeker nu we kinderen hebben, en we denken dat we over een paar jaar weer in (de buurt van) Nederland gaan wonen. Tot die tijd hopen we nog volop te genieten van dit mooie land! En van het ouderschapsverlof natuurlijk. ;-)

Workshop babygebaren

Bij ons in de straat zit een zorgcentrum. Allerlei zorg en activiteiten zitten er geïntegreerd – dokters, verloskundigen, fysiotherapeuten, consultatiebureau, familie-eenheid en een soort open crèche/buurthuis. Die crèche, ‘open voorschool’ genoemd, organiseert verschillende activiteiten. Je kunt bijvoorbeeld drie ochtenden per week met je kind(eren) binnenlopen, daar spelen, koffie drinken en contact maken met andere ouders. Donderdagochtend is er babycafé – hetzelfde principe, maar dan met je baby tot 10 maanden oud.

Elke week bij het babycafé is er een thema. Het gesprek wordt dan geleid door een verloskundige, fysiotherapeut, consultatiebureau-mevrouw, psycholoog of iemand van buitenaf. De familiepsycholoog houdt dit voorjaar een serie over communicatie en had mij gevraagd of ik over gebarentaal wilde vertellen. Nou, graag!

Dat was vanmorgen. Ik vertelde aan de hand van onze ervaringen met Jip over babygebaren. Dat ik er voor het eerst over las toen ik zwanger was. Over de verschillen tussen kinderen van dove en van horende ouders. Hoe je kunt beginnen met 10 gebaren in je dagelijks leven te gebruiken. Hoe blij ik was toen Jip zijn eerste gebaar maakte. Hoe snel hij nieuwe gebaren leerde. Ik vergeleek het aantal gebaren dat hij kon met de gemiddelde woordenschat van niet-gebarende kinderen. En we oefenden een paar gebaren.

Het was geweldig. Toen ik drie zinnen gezegd had, stroomden de vragen al binnen. Ouders waren razend enthousiast. Aan het eind gaf ik iedereen een schema met een samenvatting, tips en extra informatie. Ik hoop van harte dat er een aantal ouders voldoende geïnspireerd zijn om aan de slag te gaan.

De psycholoog vroeg na afloop of ik elk half jaar een ochtend over gebarentaal wilde praten. Uiteraard! Ik vind presentaties geven op m’n werk al leuk, maar dit vond ik nog leuker. Waarschijnlijk omdat het iets persoonlijks is, en omdat ik denk dat het veel kan betekenen voor de privélevens van mensen.

Zelfstandige ondernemer

Jip heeft onlangs een doos met nieuwe vaardigheden open gemaakt. Ik weet niet precies wanneer, maar misschien zat het pakket tussen de stapel cadeaus die hij voor zijn tweede verjaardag kreeg. Nu trekt hij opeens zelf zijn wanten aan. En z’n halve jas. En Pluk’s sokken. Hij wil na het eten zelf z’n mond poetsen, met wisselend resultaat. Hij loopt door de supermarkt en stopt zelfstandig spullen in zijn wagentje waarvan hij denkt dat we die nodig hebben. Hij wil zelf bepalen wat hij wel en niet eet. En als wij nadrukkelijk zeggen: ‘je hoeft niks te eten‘, gaat alles schoon op.

Soms wil hij geen luier om en mag hij een poosje bloot in huis spelen. Op een gegeven moment liep hij met de dweil in zijn hand en in zijn blote billen door de kamer. Wat bleek? Hij had op de grond geplast en ging het zelf opruimen. Heerlijk ventje.

Kleine Zelfstandige Ondernemer, noemen we hem. Onze grote kleine jongen. Op weg om een GZO te worden.

Buikpijn

Pluk heeft buikpijn. Bijna elke dag. Meestal aan het eind van de middag en de hele avond. Het kan nog veel erger, heb ik gehoord en gelezen, maar toch. Ik vind het moeilijk en zielig voor haar.

We hebben van alles geprobeerd om te zorgen voor minder lucht in haar darmen: receptvrije medicijnen, masseren, goed laten boeren, gelet op wat ik eet. Daarnaast heb ik erg veel melk en probeerden we ervoor te zorgen dat ze minder tegelijk binnen zou krijgen: ‘blokvoeden’, tegen de zwaartekracht in laten drinken, afkolven en in een fles met kleine speen geven, de eerste melk afkolven om de druk eraf te halen, vaker (minstens een keer per uur) laten drinken. Sommige dingen leken een beetje te helpen, maar dat bleek altijd toeval.

Nu wachten we tot ze 3 maanden is en het vanzelf over gaat, en genieten ondertussen van alle andere dingen. Ze lacht naar ons en is heel blij als we terug lachen. Ze kan uiterst gefascineerd naar haar grote broer kijken. Ze probeert met ons te praten, schattig! Ze vindt het heerlijk om ’s nachts heel dicht tegen mij aan te kruipen en kan slapen als de beste.