De laatste hobbel

Een paar weken geleden stuurde Janneke een pakketje naar ons op. Voor Pluk. Nu worden pakjes hier niet aan de deur afgeleverd of aan de buren gegeven, maar ze belanden 5 kilometer verderop bij een winkel. Je krijgt dan een briefje in de bus en kunt met dat afhaalbewijs en je identiteitsbewijs je pakje ophalen. Binnen 2 weken. We hadden echter één probleem: Pluk heeft nog geen identiteitsbewijs. Voor een paspoort voor Pluk zouden we met een stapel nog te ontvangen formulieren naar de Nederlandse ambassade in Stockholm moeten, waarna we een aantal weken later haar paspoort konden krijgen. Geen optie dus.

Allereerst maar eens met de post bellen. Staat het op haar naam? Nee, dan kunt u het niet met uw eigen ID-kaart afhalen. De verzender zou schriftelijk de naam kunnen veranderen, maar dat kostte 200 kronen (ruim 20 euro). Beetje zonde. Maar er was nog een optie. Met een officiële brief van de belastingdienst waarop staat dat wij haar ouders zijn, konden we het ook proberen.

Het volgende telefoontje ging daarom naar de belastingdienst. Ja, we kunnen het formulier vandaag opsturen, maar daar staat haar naam dan nog niet op. We hadden Pluk’s naam nog niet eens opgegeven, daar heb je namelijk 3 maanden de tijd voor. Als we dat formulier vandaag opsturen, hoe lang duurt het dan voordat haar naam geregistreerd is? Dat zou zo’n 2 tot 4 weken duren. Maar, als u over een paar dagen even terugbelt, dan kunnen we de procedure versnellen. Ok, dan proberen we dat. (Ik was blij dat Pluk’s echte naam op het pakket stond, anders hadden we haar nog officieel Pluk moeten noemen.)

Twee dagen later belden we terug en het gewenste formulier werd opgestuurd. Nog een paar dagen later konden we, gewapend met afhaalbewijs, formulier van de belastingdienst, en paspoorten van de Technicus en mij, het pakket eindelijk afhalen! Net binnen de 2 weken. De Zweden zijn behoorlijk bureaucratisch, maar als je ze een beetje achter de broek zit, kun je een hoop voor elkaar krijgen.

En toen mochten we, onder webcam-contact met Janneke, de doos uitpakken. De quilt is prachtig! Janneke beweert dat er een gerepareerd gat in zit, maar ik geloof dat ze zich vergist met een van de vele andere quiltjes, want wij kunnen het echt niet vinden! ;-) Verder zat er een boek in voor Jip. Mijn grote ontdekboek, met op elke bladzijde minstens één uil. Er is geen betere timing, vanwege zijn uilenliefde op het moment. Verder zat er een grote stapel tuinierstijdschriften in de doos. Super om ideeën uit te halen voor ons tweede seizoen als amateurtuinders. En als laatste: een bakje met gedroogde appel. Wat is dat lekker! Janneke, nogmaals bedankt!

Bevalling en kraamtijd in Zweden

Ik krijg regelmatig de vraag wat de verschillen zijn rond bevalling en kraamtijd in Nederland en Zweden. Op zich verschillen deze twee landen natuurlijk niet heel veel van elkaar, maar er zijn een aantal dingen heel anders geregeld.

Waar in Nederland vrij veel vrouwen thuis bevallen, komt dat in Zweden bijna niet voor. Op formulieren voor bijvoorbeeld de verzekering wordt zelfs gevraagd in welk ziekenhuis het kind is geboren, niet wáár het is geboren. In Zweden worden ongeveer honderd kinderen per jaar gepland thuis geboren (en nog eens honderd ongepland). Daarvan zijn ongeveer 20 bevallingen gepland zonder verloskundige erbij. De voornaamste reden daarvoor is dat thuis bevallen in de meeste provincies niet vergoed wordt. Je moet dan zelf de verloskundige hulp betalen, à 2500 euro. Toen ik hier een paar maanden geleden achter kwam, was dat een behoorlijke teleurstelling. Ik zou best graag thuis bevallen zijn (of in ieder geval de keuze gehad hebben), maar dat was te duur.

We hebben overigens erg goede ervaringen in het ziekenhuis – aardige, competente mensen, en er wordt goed naar je geluisterd. Verder is er een groot scala aan pijnbestrijding te allen tijde beschikbaar. Een goede zaak, omdat ik eigen keuze hierin heel belangrijk vind.

Kraamverzorging is in Zweden heel anders geregeld dan in Nederland. Ten eerste krijgt de vader 2 weken vrij. Heel fijn: je man om je heen in plaats van een vreemde, en vader kan een band opbouwen met zijn kind. Daarnaast kun je zonder medische reden 10 dagen op de kraamafdeling in het ziekenhuis blijven. Vaders mogen daar ook logeren. Er wordt zoveel mogelijk geprobeerd om families hun eigen kamer te geven. Toen Jip geboren was, hebben we een dag op de kraamafdeling doorgebracht om hulp te krijgen bij de borstvoeding. Na de geboorte van Pluk zijn we dezelfde dag naar huis gegaan.

Als je binnen een paar dagen naar huis gaat, zijn er de “verloskundigen onderweg.” Je wordt dan elke dag gebeld met de vraag of het goed gaat. Als het ook maar enigszins nodig is, komt er iemand langs. Sowieso komen zij een paar keer langs voor de hielprik (die overigens in de hand gedaan wordt) en om te meten hoe geel de baby is.

Na een week wordt de zorg overgedragen aan het (kinder)zorgcentrum, een soort consultatiebureau. Ik geloof niet dat hier grote verschillen met Nederland zijn.

Wat nog wel grappig is om te vertellen, is wanneer je de naam van je kind op moet geven. Een kind krijgt bij de geboorte in het ziekenhuis binnen een paar minuten een persoonsnummer. Zoals Janneke ook al eens schreef, een persoonsnummer is in Zweden erg belangrijk – zonder persoonsnummer besta je niet. Vervolgens krijg je een paar dagen later een formulier thuisgestuurd waarop je de naam van je kind in moet vullen. Je wordt verzocht dat formulier binnen drie maanden terug te sturen. Doe je dat niet, dan krijg je een herinnering. Een groot verschil met Nederland dus! Het is hier vrij normaal dat ouders er een week of wat over doen om een naam te kiezen en eerst het kind leren kennen.

Meidenweekend

De Technicus en Jip zitten in het vliegtuig naar Nederland. Een lang weekend bij oma logeren. Ik mis ze nu al. Jips eindeloze geklets. Zijn gescharrel om me heen. Maar een weekend alleen met Pluk betekent ook tijd. Tijd om weer eens achter de naaimachine te kruipen. Tijd om vrienden en familie te bellen of mailen. En wie weet, misschien ook wel tijd om te bloggen. Tot later!