Ja-fase

Jip zit in de ja-fase. Al bijna drie maanden lang. De nee-fase hebben we ook gehad. Die ging aan de ja-fase vooraf en duurde twee weken. Dat viel mee! Dat gaan we met Pluk ook zo doen ;-)

Nu dus bijna alleen maar ja. Kom je een boterham eten? vragen we. Hmhm, zegt Jip en knikt. Wil je met de trein spelen? Jip knikt weer. Als hij nee bedoelt, dan zegt Jip niks en gaat door met waar hij mee bezig was. Een beetje vals spelen doen we overigens wel. In de meeste gevallen gebaart Jip eerst wat hij wil doen, dan stellen wij de juiste vraag, en kan Jip ja zeggen. Soms, als Jip iets heel graag wil, gebaart hij bijvoorbeeld buiten en knikt daarbij heel driftig ja, alsof hij wil zeggen: ik wil heel graag buiten spelen, echt waar! 

Ouderschapsverlof in Zweden

Het ouderschapsverlof in Zweden verschilt nogal van dat in Nederland. Waar je in Nederland 16 weken verlof krijgt (als moeder), krijg je in Zweden ongeveer 16 maanden (zelf te verdelen tussen vader en moeder). Daarvan is 13 maanden betaald met 80% van je salaris en 3 maanden op uitkeringsniveau. Daarnaast kun je de eerste drie levensjaren van je kind onbeperkt onbetaald verlof nemen. Sommige mensen combineren het betaalde en onbetaalde verlof, zodat ze een lager ‘inkomen’ hebben, maar meer tijd met hun kind.

De ouderschapsverlof regelingen hebben verschillende ‘gevolgen voor de samenleving.’ Je ziet hier bijvoorbeeld vrij veel vaders achter een kinderwagen lopen. Amerikaanse vrienden vroegen zich ooit af waarom er zoveel “Gay nannies” in Zweden rondliepen. :-) Verder maakt het voor een werkgever als het ware niet uit of die een man of een vrouw aanneemt, want veel mensen delen het ouderschapsverlof gelijk op.

Een ander, in mijn ogen heel belangrijk, gevolg betreft borstvoeding. Het is hier heel normaal om je kind een jaar of langer borstvoeding te geven. Ik zie regelmatig kinderen van twee aan de borst. Ik vind dat iedereen zelf moet kunnen kiezen of ze borstvoeding wil geven of niet, maar de mogelijkheid is hier in ieder geval. Ik vond het voeden in het begin nogal zwaar en zou ik, zoals in Nederland, na 3 maanden weer gaan werken, had ik het voeden waarschijnlijk al na een paar weken opgegeven. Nu heb ik Jip 10 maanden gevoed en ik vond het fantastisch!

Wij maken dankbaar ‘gebruik’ van deze verlofregelingen. Jip gaat nog niet naar een crèche of andere vorm van opvang, en wij genieten volop van onze tijd met hem. Jip blijft voorlopig nog lekker thuis, nu vooral samen met de Technicus, straks samen met Pluk en mij. Ik verheug me er erg op!

Schoonmaakactie

Wij wonen ongeveer 100 meter bij een bos vandaan: Lunsen. Een echt bos, van 35 vierkante kilometer aaneengesloten, zonder weg er doorheen. Je kunt er wandelen, mountainbiken, langlaufen, paddenstoelen en bessen plukken, barbecueën en ontzettend genieten. Als je vanuit ons ongeveer een kilometer het bos inloopt, kom je bij een vennetje. Daar komen wij regelmatig om te picknicken en bij het water te spelen. Voor ons is die plek extra bijzonder, want we zijn er 2 jaar geleden getrouwd. Een paar maanden voor onze bruiloft zijn De Technicus en ik in een rubber opblaasboot het water op gegaan om schoon te maken. Het resultaat was 2 grote volle vuilniszakken met blikjes, flessen, plastic zakken en andere troep. En een schoon ven. Eergisteren vonden we het weer tijd voor een schoonmaakactie. Dus op een zonnige ochtend namen we de rubberboot, een vuilniszak en een zwemvest voor Jip mee. Dit keer was het resultaat niet alleen een schoon ven, maar ook een dolgelukkig jongetje van anderhalf, met een – zo mogelijk – nog blijere vader. De volgende dag zijn ze voor de lol nog een keer het water op gegaan.

Naaisels

Sinds ik vanwege bekkeninstabiliteit voor 50% met ziekteverlof ben, heb ik weer iets meer tijd en energie over voor andere dingen dan werken en slapen. Dus deed ik iets dat ik al heel lang niet meer gedaan had: kleren naaien voor mijn kinderen. De laatste naaisels, afgezien van wat verstelwerk, waren namelijk twee T-shirts voor Jip, gemaakt in april. De tweede foto kan ik niet vinden.

Hij heeft ze de hele zomer aan gehad en nu zijn ze helaas te klein. Tijd voor iets nieuws!

Ik maakte eerst een body voor Pluk. Wat is maat 50 toch klein! Het patroon komt uit Ottobre 3/2010, model 1 met verlengde mouwen. Er moeten alleen nog drukkers aan de onderkant. Dat heb ik nog nooit gedaan (althans niet deze drukkers), dus eerst even oefenen. Vervolgens maakte ik een T-shirt/trui voor Jip. Het ventje heeft alweer maat 104. Ook dit patroon komt uit Ottobre 3/2010, model 18 met verlengde mouwen. Ik heb het shirt ook aan de onderkant iets verlengd, zodat hij er langer in kan. Beiden stoffen komen van Ohlssons Tyger en zijn katoen met 5% viscose. De boordjes en randen zijn van ribtricot.

Best:
Dat ik eindelijk weer eens achter de naaimachine heb gezeten! Ik heb een paar nieuwe dingen uitgeprobeerd – overigens na uitvoerig bestuderen van enkele naaiblogs – en ik ben zeker niet ontevreden over de resultaten.

Minst:
Ik ben niet verliefd op de combinatie rood-oranje. Leuk voor de afwisseling, want Jip heeft al erg veel blauw, maar niet iets dat ik veel vaker ga doen.