Mama werk helpen

Ik heb, zoals elk jaar rond deze tijd, een drukke periode op werk. Ik ben blij dat ik bijna kerstvakantie is, want ik heb genoeg van al die avonden laat thuis. De kinderen hebben er ook genoeg van; vooral Pluk mist mij. Ze heeft er vanmiddag een oplossing voor bedacht: mama werk helpen. Toen de Technicus vroeg of ze bedoelde dat mama dan eerder thuis kon komen, knikte ze hevig. Toen ik thuiskwam, kwam Pluk meteen mijn tas uitpakken. Ik mama helpen! De schat.

Zelfbewust

Pluk heeft van jongs af aan op eigen wijze heel duidelijk haar plek in het gezin ingenomen. Toen ze baby was, zorgde ze ervoor dat ze altijd gehoord en gezien werd. Als ik het me goed herinner, was ze een maand of 15 toen ze de gewoonte had om, als ze even weg was geweest, roepend aan te komen lopen: BENNIK!

Onlangs heeft ze zichzelf ontdekt in de achterkant van haar lepel. Ze houdt dan de lepel tegen haar neus en roept: FOTO! Ze bewondert zichzelf en draait vervolgens de lepel om om trots de foto aan ons te tonen. Vanavond bekeek ze de foto nog eens goed, waarop ze riep: HALLO MIJ!

Ik heb het afgelopen jaar een hoop geleerd van Pluks vanzelfsprekende manier van er zijn.

Plaaggeest

Pluk is een boefje. Zo klein als ze is (in onze ogen in ieder geval), zo goed kan ze al plagen. Ze heeft onlangs ontdekt waarmee ze Jip op de kast krijgt. Ze wijst naar de klok en zegt: wasmachine! Dat klopt dus niet. En dat kan Jip niet hebben.

Staand

De Technicus heeft een bureau op stahoogte, beweegt daardoor veel meer en voelt zich er goed bij. Hij heeft vervolgens ook het bureau van de kinderen aangepast. Hetzelfde resultaat; stilzitten is er niet meer bij. Onderstaande foto’s zijn – niet overdreven – binnen een minuut genomen. :-)

Staand

Slaap, kindje, slaap

Vrijdagavond. Ik probeer de kinderen naar bed te brengen, maar ze willen nog niet slapen. Pluk wil klimmen en Jip wil lezen. Ik geef Jip een boek en leg Pluk aan de borst zodat ze rustiger kunnen worden. Het werkt. Jip wil een lampje, omdat hij het boek niet goed kan lezen. Als hij geen lampje krijgt, besluit hij om toch maar te gaan slapen. Het is een poosje stil. Dat laat Pluk de borst los en roept: Roeptoeter! Jip doet geïrriteerd zijn ogen open en zegt fel: Nee, géén roeptoeter! Pluk kijkt beteuterd. De lol is over. Ze gaat liggen en slaapt een paar minuten later. Soms is peer pressure best handig. :-)

Paultje en Stepney

Jip en Pluk hebben nooit om knuffels gegeven en slapen dan ook niet met knuffelbeest, doekje, of iets anders zachts. Nee, hun essentiële slaapattributen zijn hard.

Jip heeft Stepney, de tank engine uit Thomas de Trein, in de vorm van een Brio treintje voor zijn houten treinbaan. Stepney is eigenlijk van opa en oma. Hij logeert bij ons, totdat de andere neefjes (nichtjes zijn er nog niet) oud genoeg zijn om met Stepney te spelen. Jip valt elke avond in slaap met Stepney in zijn knuistje. Als Jip ‘s nachts wakker wordt en zijn maatje niet kan vinden, gaat hij uit bed om Stepney te zoeken. Dat wordt nog wat, als Stepney terug moet naar opa en oma…

Pluk kreeg een nieuw boek: Paultje en het paarse krijtje. Paultje is een schattige peuter die het hart van m’n dochter heeft gestolen. Ze is zo verliefd, dat ze hem op de eerste bladzijde kleurrijk heeft bestempeld. Pauwtje tempolt! zegt Pluk elke keer als ze het boek in handen heeft. Ja, Paultje is gestempeld, antwoord ik. IK! zegt Pluk dan luid en met een grote grijns. Onlangs wilde Pluk nóg een keer Paultje voorgelezen krijgen voor het slapen gaan. Ik heb haar toen het boek gegeven en Pluk viel in slaap met haar armpjes om Paultje heen. Sindsdien slaapt ze niet meer zonder hem. Als ze ‘s nachts wakker wordt en ze kan ‘m niet vinden, roept ze heel hard PAUWTJE! Echte liefde.

Paultje en Stepney dus. Dat we ze niet kwijt mogen raken.