Bijzondere bruiloften

Vier weken geleden waren wij uitgenodigd op een bijzondere bruiloft. Een bruiloft midden in de natuur. Bij Lunsentorpet (huisje in Lunsen), waar ik al eerder over schreef. Zweedse vrienden van ons waren geïnspireerd geraakt door de verhalen van een stel dat bijna vier jaar geleden in hetzelfde bos getrouwd is. Dat stel, dat waren wij.

Ter informatie: Lunsentorpet is een huisje midden in ‘ons’ bos, het bos dat 100 meter van ons huis vandaan begint. Het huisje, 7 kilometer het bos in, heeft 6 bedden en een houtoven en -fornuis. Er is een primitief toilet en er is een hok vol met brandhout. Je kunt er op de bonnefooi overnachten. Het huisje ligt aan een grasveld met houten banken en barbecue-plaatsen. Er is een ouderwetse pomp voor heerlijk grondwater. Het is een fantastische plek.

Toen de Technicus mij vijf jaar geleden, na een fietstocht van 1300 kilometer, op een eilandje voor de kust bij Bergen, ten huwelijk vroeg, wisten we meteen dat we geen klassieke bruiloft wilden. Wat we wel wilden, werd in de maanden daarna vormgegeven. We wilden dátgene doen, dat we het leukste vonden: in de natuur vertoeven. Zodoende trouwden we bij Stordammen (een kilometer het bos in) en wandelden daarna met onze 25 Nederlandse gasten naar Lunsentorpet (nog 6 km verder). Daar kampeerden we twee nachten. We stookten kampvuur, barbecueden, deden spelletjes en hadden de meest relaxte bruiloft die wij ons voor konden stellen.

Een fotoselectie:Bruiloft 1

Onze Zweedse vrienden, K & I, die we sinds een jaar kennen, wilden ook bij Lunsentorpet trouwen. Maar dan ook écht bij Lunsentorpet. De bruiloft was heel bijzonder. Op de heenweg kwamen we de priester tegen. De houten banken waren neergezet alsof het een kerk was. Er was een altaar gemaakt van boomstammetjes. Er was muziek en een dansvloer: met blote voeten op het gras. Het was een bruiloft met alles erop en eraan. En dat in het bos.

Overal was over nagedacht. Het bier lag handig koud in de beek die over het terrein stroomt. Iedere gast kreeg bij aankomst een plastic beker waar je je naam op moest schrijven, om de hoeveelheid afval te verminderen. Er stonden bakjes dennennaalden klaar om over het bruidspaar heen te gooien, in plaats van rijst. En het overheerlijke en overvloedige koude buffet was compleet met variaties voor vegetariërs, veganisten, lactose- en glutenintoleranten.

Ongeveer 25 van de 75 gasten bleven in en rond Lunsentorpet overnachten. Wij ook. Bij gebrek aan tent waar we met z’n vieren in konden (we hadden alleen twee kleine tenten), en vanwege goed weer, sliepen we onder enkel een klamboe.

De hele bruiloft was een bijzondere ervaring en we zijn erg blij dat we erbij mochten zijn!

Nog een fotoselectie: Bruiloft 2

Zindelijk. En hoe!

Pluk is zindelijk. En niet zo’n beetje ook. Sinds een tijdje zegt ze niet eens meer dat ze moet plassen. Nee, ze gaat gewoon. Helemaal zelfstandig. Ik overdrijf niet. Een voorbeeld:

We zitten met z’n allen met de Lego te spelen. Pluk staat op, loopt weg, doet de badkamerdeur open, het licht aan, loopt naar de wc – het potje? daar is ze veel te groot voor! – doet het deksel van de wc open, pakt het krukje, doet haar broek en onderbroek uit, klimt op het krukje en gaat op de wc zitten. Tegen die tijd kijken wij even om de hoek of alles goed gaat. Pluk doet haar behoefte, doet de klep dicht, klimt op de wc, trekt door, klimt er weer vanaf en trekt haar broek weer aan.

Nee, ik overdrijf écht niet. Bovenstaande gebeurt dagelijks. Soms pakt ze zelfs een stuk wc papier en probeert zelf haar billen af te vegen. Een hilarische vertoning, met haar korte armpjes en bolle buik.

Ik wist wel dat kinderen die een ouder voorbeeld hebben, over het algemeen wat sneller zijn. Dat is best leuk. Maar zo snel?! Waar is mijn kleine meisje gebleven??

Meer over Pluks zindelijk worden:

Handige kast

Ons huis begint zo langzamerhand aardig vol te raken. Met puzzels, knutselspullen en ander speelgoed. Opruimen is soms een hoop werk en dat willen we zo makkelijk mogelijk maken. Een bakkensysteem, zoals de Trofast van een zekere Zweedse winkel, dat leek ons wel wat. De bakken bleken heel goedkoop, maar de houten stellage er omheen niet. Dus pakte de Technicus zijn zaagtafel en een oud pallet en ging aan de slag. Het moest binnen de poten van een Lundia kast passen, want we hebben geen vrije muur meer in huis.

Het past precies. En de kast is handig! Heerlijk opruimen zo!

Nieuwe kast

Werken

Voordat ik kinderen had, wist ik precies hoe je moet opvoeden. Ik wist ook heel goed hoe ik het zou doen. Het zou een fluitje van een cent worden. Nu ik kinderen heb, weet ik twee dingen heel zeker: 1) ik ben een heel andere ouder dan ik dacht dat ik zou zijn, en 2) ik vind het eindeloos veel moeilijker dan ik ooit gedacht had.

Vanmiddag, na een conflict met Jip, besefte ik me dat Jip op een bepaalde manier volwassener gedrag vertoonde dan ik. Na me een groot potje geschaamd te hebben, bood ik Jip m’n excuses aan en vroeg hulp aan vriend Google. Met die tips kan ik wel wat. Er gaat aan mezelf gewerkt worden.

En dan zijn er mensen die beweren dat je je zonder betaalde baan niet kunt ontwikkelen…

Boswandeling

Het zou een regenachtige dag worden. Dus ik vreesde een dag van veel binnen zitten en van de strijd tegen de entropie – die meestal exponentieel toeneemt met de onrust van het binnen zitten. Gelukkig viel het mee. Na een rondje opruimen en stofzuigen binnenshuis, klaarde het op en gingen we naar buiten. De voorschool naast ons huis was dicht (Zweedse nationale dag), dus hadden we heel hun grote speeltuin voor onszelf. Een poosje gerommeld en een ruim kwartier met z’n drieën in de schommel gelegen. Heerlijk, met twee kletsende kinderen naast me. Pluk zei: gomme gomme, hadde hadde (schommelen en harder) terwijl Jip uitgebreid vertelde hoe de schommel gemaakt was en welke veiligheidsmaatregelen genomen waren opdat wij er niet uit zouden vallen. (Niet in die bewoording, by the way.)

Na een snelle opwarm-lunch hadden we ons middaguurtje – stilte: Pluk sliep, Jip keek Buurmannen en ik tekende. Daarna namen de onrust en de entropie in rap tempo toe en gingen we weer naar buiten. ‘Ons’ bos in! Eerst met de kinderen in de kar naar Stordammen (een meertje in het bos), daar de kinderen eruit en op zoek naar slangen. Jip ging voorop en zag een ringslang wegschieten. (Hij weet hoe ringslangen eruit zien, want hij gaat vaak met z’n vader op ‘slangenjacht.’) Ik zag ‘m helaas niet, maar vond wel een oude slangenhuid. De kinderen vonden het prachtig. Daarna liep Jip op z’n tenen verder, in de hoop nog meer slangen te zien. Ik deed Pluk even in de draagdoek, want die jaagt ze anders meteen weg. Slangen zagen we helaas niet meer, maar wel een hoop ander gedierte, waaronder vele muggen.

Pluk sjouwde grotendeels zelf door het bos. (Voor degenen die er niet zelf geweest zijn: ‘ons’ bos ligt werkelijk bezaaid met wortels en stenen; de eerste keren dat ik er liep, kon ik geen seconde om me heen kijken.) Als er een grote wortel in de weg lag, vroeg ze om een hant; als ik m’n hand ongevraagd aanbood, wilde ze hef (zelf). Als ze haar broer niet bij kon houden en hem niet meer zag, vroeg ze waar Oon (Jip) was. En bij elke grote steen riep ze kimme kimme! om op de steen te klimmen. Naast al het hef lopen en kimme, had ze kennelijk nog aandacht over om elke mie (mier) en pin (spin) op te merken en aan te wijzen.

Na ons slangenrondje was het tijd voor een snack. Toen we daar zaten, kwam de eend langs, en daarna zelfs een vos. De vos scharrelde een meter of 50 bij ons vandaan en we konden hem uitgebreid bekijken. Het was een mooi beest en de kinderen waren al net zo onder de indruk als ik. Het was al kwart over vier toen Jip nog naar Stentorpet (een zelfgebouwde hut) een kwartier verderop wilde. Ik twijfelde even of hij niet te moe was, maar dacht dat het wel kon. De heenweg, met Pluk in de draagdoek en Jip rennend van enthousiasme, ging snel. Bij de hut ging Jip aan de slag om een deur te maken. Het werd zelfs een automatische deur, met schroeven, hendels en benzine.

Uiteindelijk met tegenzin terug naar de kar bij Stordammen. Na 100 meter liet Jip zich op de grond vallen en wilde niet meer verder lopen. Moe. Snap ik. Ik had alleen niet veel opties in m’n eentje. Ik had Pluk op m’n rug en droeg Jip een stukje in de hoop dat het oncomfortabel voor ‘m zou zijn en hij toch zou willen lopen. Het was inderdaad oncomfortabel en Jip begon zich los te wurmen. Ik probeerde van alles, maar lopen weigerde hij. Wat doe je dan, met twee kinderen van 19 respectievelijk 14 kilo. Even rekenen… dat is ruimschoots meer dan de helft van mijn eigen gewicht. Kan ik dat? (En zo ja, is dat wel gezond?) Goed, ik nam Jip in de draagdoek en Pluk op m’n nek. Het was een zwaar kwartier. En nu heb ik spierpijn.

Een foto-impressie:

SlangenjachtKimme kimme

 

De plaatselijke bewonerRennend naar StentorpetPluk in de hutJip maakt een deur

Ik heb werkelijk fantastische dagen met de kinderen. Soms (letterlijk) zwaar, soms logistiek uitdagend in m’n eentje, maar vooral FIJN! Alles wat de kinderen doen en verzinnen, alles dat ze zeggen, alle lieve momenten… ik ben erbij! Van mij mag de Technicus nog een keer een weekje weg. Het liefst in de zomer.