Paultje en Stepney

Jip en Pluk hebben nooit om knuffels gegeven en slapen dan ook niet met knuffelbeest, doekje, of iets anders zachts. Nee, hun essentiële slaapattributen zijn hard.

Jip heeft Stepney, de tank engine uit Thomas de Trein, in de vorm van een Brio treintje voor zijn houten treinbaan. Stepney is eigenlijk van opa en oma. Hij logeert bij ons, totdat de andere neefjes (nichtjes zijn er nog niet) oud genoeg zijn om met Stepney te spelen. Jip valt elke avond in slaap met Stepney in zijn knuistje. Als Jip ‘s nachts wakker wordt en zijn maatje niet kan vinden, gaat hij uit bed om Stepney te zoeken. Dat wordt nog wat, als Stepney terug moet naar opa en oma…

Pluk kreeg een nieuw boek: Paultje en het paarse krijtje. Paultje is een schattige peuter die het hart van m’n dochter heeft gestolen. Ze is zo verliefd, dat ze hem op de eerste bladzijde kleurrijk heeft bestempeld. Pauwtje tempolt! zegt Pluk elke keer als ze het boek in handen heeft. Ja, Paultje is gestempeld, antwoord ik. IK! zegt Pluk dan luid en met een grote grijns. Onlangs wilde Pluk nóg een keer Paultje voorgelezen krijgen voor het slapen gaan. Ik heb haar toen het boek gegeven en Pluk viel in slaap met haar armpjes om Paultje heen. Sindsdien slaapt ze niet meer zonder hem. Als ze ‘s nachts wakker wordt en ze kan ‘m niet vinden, roept ze heel hard PAUWTJE! Echte liefde.

Paultje en Stepney dus. Dat we ze niet kwijt mogen raken.

Opgeruimd!

We zijn nog geen week bezig en ik ben nu al verkocht. Opruimen met het woord minimaliseren in m’n hoofd. Heerlijk! Elke ochtend krijg ik van Hilde Verdijk een enthousiaste mail met ideeën en een opdracht. De meeste opdrachten heb ik gedaan, niet omdat ik me verplicht voel, maar omdat ik zo gemotiveerd raak. En af en toe doe ik nog iets extra’s uit m’n overzicht.

Wat ik tot nu toe opgeruimd/uitgezocht heb:

  • Bureau. Hier kreeg ik meteen energie van, want nu zit ik aan een bijna leeg bureau. Ik heb die op m’n werk de volgende dag ook meteen gedaan, maar die punten tel ik niet mee. 10 punten
  • Sieraden, haarspullen, make-up. Driekwart kon weg, want ik heb al 5 jaar kort haar en draag nooooooit make-up. 24 punten
  • Doucheplankje. Terwijl ik onder de douche stond heb ik hier even opgeruimd en schoongemaakt. Van 9 naar 4 flesjes; heerlijk makkelijk kiezen nu. Geen punten die meetellen.
  • Kleding. Letterlijk een derde is weg. Ongelooflijk. Ik schaam me voor wat ik allemaal niet gebruikte. Mijn kledingkast nu: alles is leuk én zit lekker. 32 punten
  • Schoenen. Ook hier kon een derde deel weg. 7 punten
  • Sokken en ondergoed. De opdracht van vandaag. Mijn lades puilen niet meer uit en zijn heerlijk overzichtelijk. 18 punten
  • Knuffels. Een verhuisdoos die stond te verstoffen. De kinderen hebben nooit om knuffels gegeven, behalve een paar kleintjes waar ze rollenspellen mee spelen. 8 punten

Het totaal, al 99 punten! Van de 100 die ik voorspelde, na minder dan een week. Poe, nou zeg! De Technicus vroeg vorige week trouwens bezorgd of hij ook mee moest doen. Ik stelde hem gerust, gevolgd door de opmerking dat het besmettelijk schijnt te zijn. ;-)

Sorry

Kinderen houden je een spiegel voor. Soms maken ze zelfs een karikatuur van je. Al meer dan eens hebben we beseft dat we op onze woorden moeten passen. Soms is dat even slikken. Vandaag kreeg ik iets heel moois terug.

Toen Jip een jaar of anderhalf was, ben ik bewust begonnen om hem mijn excuses aan te bieden als ik vond dat ik iets verkeerd gedaan had. In het begin was dat een drempel en voelde het vreemd. Na verloop van tijd werd mijn sorry natuurlijker. Jip begon het een tijd geleden ook te zeggen.

Vanavond zat Pluk bij mij op schoot te stoeien en begon met haar hoofd op mijn borst te boinken, zoals ze zei. Auw, dat doet pijn, Pluk, zei ik. Sorry, zei Pluk. En toen nog een keer: Sorry. En ik kreeg een kusje van d’r. <3 Wat een prachtmoment!

Binnen de lijntjes

Jip zit aan de knutseltafel. Hij heeft potloden en een kleurplaat voor zich. Hij pakt het ene potlood na het andere op en legt het weer neer. Tegenover hem zit Pluk vol overgave en met wilde bewegingen te kleuren. Jips blaadje blijft leeg. Hij wordt steeds stiller. Ik kan niet netjes kleuren, jij moet het doen! roept Jip en hij loopt weg.

Jip vindt wel vaker van zichzelf dat hij iets niet goed genoeg kan – zelf aankleden, binnen de lijntjes kleuren, loopfietsen… Gelukkig houdt hij van puzzelen en bouwen; daarin lijkt hij redelijk ongeremd. Vorige week las ik toevallig over een onderzoek van Carol Dweck, waarin ze schoolkinderen een makkelijke opdracht geeft, waarna de kinderen geprezen worden voor hun harde werken, dan wel hun intelligentie. De ‘harde werkers’ kozen vervolgens heel veel vaker voor een moeilijkere uitdaging dan de ‘slimme kinderen.’ Nu prijzen we onze kinderen al niet bijzonder vaak voor hun prestaties, maar hier konden we nog wel extra op letten, vonden we. Dus hoorden de kinderen de afgelopen week regelmatig wanneer ze hard gewerkt hadden of hun best hadden gedaan.

Jip lijkt er goed op te reageren. We horen hem vaker dingen zeggen als: Poeh, dat is moeilijk! en: Ik ben wel heel moe geworden. Om vervolgens vrolijk nog een keer te proberen op de glijbaan te klimmen.

De kleurplaat is nog steeds maagdelijk wit. Jip zucht. Hij wil zo graag! Dan zegt de Technicus: Zeg, hoor eens. Jongetjes van drie mógen nog helemaal niet binnen de lijntjes kunnen kleuren. Jij mag alleen maar búiten de lijntjes kleuren. Jip grijnst ondeugend. Ik ga wél binnen de lijntjes kleuren. En hij is los. Met uiterste concentratie kleurt Jip zijn eerste kleurplaat. Potloden worden zorgvuldig uitgezocht. Tong uit de mond. Als hij buiten de lijntjes raakt, gaat hij vervolgens gewoon verder. Jip is trots!

Full house

Toen wij hier bijna zes-en-een-half jaar geleden kwamen wonen, dachten we van z’n lang-zal-ze-leven niet dat we nu, en twee kinderen verder, nog steeds in hetzelfde appartement zouden wonen. Gelukkig maar, dat ik dat niet wist… ;-) We hebben het fijn hier. En we willen hier graag nog een poosje blijven wonen. Maar het is wel vol in ons 2-kamer appartement. Twee slaapkamers? hoor ik u zich afvragen. Nee, één slaapkamer. En een woonkamer. En oké, ook nog een woonkeuken, een ruime hal en badkamer, en een hoop bergruimte. Dat scheelt. Maar toch. Het is een beutje krap.

De Technicus en ik zijn gedreven in het vinden van opbergplekjes. Kinderfietsen, autostoeltjes, fietszitjes hangen in de gang aan de muur. Ski-uitrusting hangt/staat keurig tegen een wandje achter de badkamerdeur. De driedelige zelfgemaakte kinderkapstok met helmen, overalls, jassen en regenbroeken hangt – zonder gaten geboord te hebben – aan de deur van de berging. We kunnen netjes opruimen. We hebben de afgelopen twee jaar echter weinig weggegooid.

Daarom heb ik me onlangs opgegeven voor D’ruitdaging. De hele maand oktober krijg ik elke dag een idee of opdracht in de mail om iets op te ruimen of uit te zoeken. Ik ben heel benieuwd. Ik schat dat ik 100 spullen weg ga doen. Het is een beetje atypisch voor mij om (spontaan) aan een actie mee te doen. Extra leuk en spannend dus! Ik loop al een paar dagen met een kritische blik door het huis en zie van alles dat ik aan wil pakken. Ik ben nog niet begonnen, want wat ik nu weg doe, telt niet voor de punten in oktober. ;-) Ik richt me de rest van september dus nog even op het ordenen van andere zaken, zoals mail en de oogst.

Wordt vervolgd!

Logje van los zand

Er was een congres in Helsinki. Er was een kampeerweekend met twee andere gezinnen. Er was een reisje naar Nederland, waarbij we met mijn hele grote familie aan het strand verbleven. Er is drukte op m’n werk. Het is oogst- en wecktijd. Er komt nóg een congres aan. Ik loop weken achter met het beantwoorden van email en ik heb al vele weken geen blogs meer gelezen. Kortom, er gebeurt een hoop in en rond huize Kungslilja, maar niet online.

Veel van de afgelopen tijd is blogwaardig. Het meeste is leuk en gaaf. Een korte foto-impressie is alles voor nu:

Jip en Pluk in de roeiboot Jip en Pluk zwemmen Jip op de fiets Pluk aan het strand Pluk in het zand

Autonoompje

Die Pluk, dat is me d’r eentje. Zat ze een paar weken geleden nog in de ja-fase, daar was ze kort daarna alweer uit. Nu is bijna alles NEE! Vooral als iemand iets voor haar wil bepalen. Of als het daar ook maar een klein beetje op lijkt. Nee, mevrouw wil zelf beslissen. Een paar voorbeelden.

We zitten aan tafel en ik vraag vriendelijk of Pluk misschien nog meer wil eten. Ze kijkt me boos aan en roept nee! Ik haal m’n schouders op, zeg oké en wil haar bordje aan de kant schuiven. Maar dan roept Pluk: WEL, grist haar bordje weg en kijkt mij zo mogelijk nog bozer aan.

‘s Avonds als wij naar bed gaan, laten we de kinderen altijd nog even plassen. Ik zet een slaperige Jip op de wc, laat hem plassen en leg hem terug in bed. Dan is Pluk aan de beurt. Ik zet een slaperige Pluk op de… ze spant haar hele lijf. NEE, potje! Prima, op het potje, dan terug in bed. De volgende twee avonden gaat op dezelfde manier. De vierde avond denk ik slim te zijn en zet Pluk meteen op het pot… NEE, WC! Oké…

De avond daarop dacht ik nóg slimmer te zijn, maar dat bleek nóg dommer. Ik vroeg Pluk of ze op het potje of op de wc wilde. Dat wilde ze geen van beide. Toen ze begreep dat ze in deze kwestie geen keus had, ging ze in volledige verzetsmodus – krijsen, schoppen, spullen wegduwen. En op de grond van de badkamer plassen. Beentjes schoonmaken, nog meer krijsen, en uiteindelijk overgave. Ze heeft in bed nog een half uur lang mijn hand willen vasthouden.

We kunnen er meestal erg om lachen. Autonoom, dat is onze Pluk. Eén ding is zeker: ons leven is interessanter geworden met Pluk erbij.