Staand

De Technicus heeft een bureau op stahoogte, beweegt daardoor veel meer en voelt zich er goed bij. Hij heeft vervolgens ook het bureau van de kinderen aangepast. Hetzelfde resultaat; stilzitten is er niet meer bij. Onderstaande foto’s zijn – niet overdreven – binnen een minuut genomen. :-)

Staand

Slaap, kindje, slaap

Vrijdagavond. Ik probeer de kinderen naar bed te brengen, maar ze willen nog niet slapen. Pluk wil klimmen en Jip wil lezen. Ik geef Jip een boek en leg Pluk aan de borst zodat ze rustiger kunnen worden. Het werkt. Jip wil een lampje, omdat hij het boek niet goed kan lezen. Als hij geen lampje krijgt, besluit hij om toch maar te gaan slapen. Het is een poosje stil. Dat laat Pluk de borst los en roept: Roeptoeter! Jip doet geïrriteerd zijn ogen open en zegt fel: Nee, géén roeptoeter! Pluk kijkt beteuterd. De lol is over. Ze gaat liggen en slaapt een paar minuten later. Soms is peer pressure best handig. :-)

Paultje en Stepney

Jip en Pluk hebben nooit om knuffels gegeven en slapen dan ook niet met knuffelbeest, doekje, of iets anders zachts. Nee, hun essentiële slaapattributen zijn hard.

Jip heeft Stepney, de tank engine uit Thomas de Trein, in de vorm van een Brio treintje voor zijn houten treinbaan. Stepney is eigenlijk van opa en oma. Hij logeert bij ons, totdat de andere neefjes (nichtjes zijn er nog niet) oud genoeg zijn om met Stepney te spelen. Jip valt elke avond in slaap met Stepney in zijn knuistje. Als Jip ‘s nachts wakker wordt en zijn maatje niet kan vinden, gaat hij uit bed om Stepney te zoeken. Dat wordt nog wat, als Stepney terug moet naar opa en oma…

Pluk kreeg een nieuw boek: Paultje en het paarse krijtje. Paultje is een schattige peuter die het hart van m’n dochter heeft gestolen. Ze is zo verliefd, dat ze hem op de eerste bladzijde kleurrijk heeft bestempeld. Pauwtje tempolt! zegt Pluk elke keer als ze het boek in handen heeft. Ja, Paultje is gestempeld, antwoord ik. IK! zegt Pluk dan luid en met een grote grijns. Onlangs wilde Pluk nóg een keer Paultje voorgelezen krijgen voor het slapen gaan. Ik heb haar toen het boek gegeven en Pluk viel in slaap met haar armpjes om Paultje heen. Sindsdien slaapt ze niet meer zonder hem. Als ze ‘s nachts wakker wordt en ze kan ‘m niet vinden, roept ze heel hard PAUWTJE! Echte liefde.

Paultje en Stepney dus. Dat we ze niet kwijt mogen raken.

Opgeruimd!

We zijn nog geen week bezig en ik ben nu al verkocht. Opruimen met het woord minimaliseren in m’n hoofd. Heerlijk! Elke ochtend krijg ik van Hilde Verdijk een enthousiaste mail met ideeën en een opdracht. De meeste opdrachten heb ik gedaan, niet omdat ik me verplicht voel, maar omdat ik zo gemotiveerd raak. En af en toe doe ik nog iets extra’s uit m’n overzicht.

Wat ik tot nu toe opgeruimd/uitgezocht heb:

  • Bureau. Hier kreeg ik meteen energie van, want nu zit ik aan een bijna leeg bureau. Ik heb die op m’n werk de volgende dag ook meteen gedaan, maar die punten tel ik niet mee. 10 punten
  • Sieraden, haarspullen, make-up. Driekwart kon weg, want ik heb al 5 jaar kort haar en draag nooooooit make-up. 24 punten
  • Doucheplankje. Terwijl ik onder de douche stond heb ik hier even opgeruimd en schoongemaakt. Van 9 naar 4 flesjes; heerlijk makkelijk kiezen nu. Geen punten die meetellen.
  • Kleding. Letterlijk een derde is weg. Ongelooflijk. Ik schaam me voor wat ik allemaal niet gebruikte. Mijn kledingkast nu: alles is leuk én zit lekker. 32 punten
  • Schoenen. Ook hier kon een derde deel weg. 7 punten
  • Sokken en ondergoed. De opdracht van vandaag. Mijn lades puilen niet meer uit en zijn heerlijk overzichtelijk. 18 punten
  • Knuffels. Een verhuisdoos die stond te verstoffen. De kinderen hebben nooit om knuffels gegeven, behalve een paar kleintjes waar ze rollenspellen mee spelen. 8 punten

Het totaal, al 99 punten! Van de 100 die ik voorspelde, na minder dan een week. Poe, nou zeg! De Technicus vroeg vorige week trouwens bezorgd of hij ook mee moest doen. Ik stelde hem gerust, gevolgd door de opmerking dat het besmettelijk schijnt te zijn. ;-)

Sorry

Kinderen houden je een spiegel voor. Soms maken ze zelfs een karikatuur van je. Al meer dan eens hebben we beseft dat we op onze woorden moeten passen. Soms is dat even slikken. Vandaag kreeg ik iets heel moois terug.

Toen Jip een jaar of anderhalf was, ben ik bewust begonnen om hem mijn excuses aan te bieden als ik vond dat ik iets verkeerd gedaan had. In het begin was dat een drempel en voelde het vreemd. Na verloop van tijd werd mijn sorry natuurlijker. Jip begon het een tijd geleden ook te zeggen.

Vanavond zat Pluk bij mij op schoot te stoeien en begon met haar hoofd op mijn borst te boinken, zoals ze zei. Auw, dat doet pijn, Pluk, zei ik. Sorry, zei Pluk. En toen nog een keer: Sorry. En ik kreeg een kusje van d’r. <3 Wat een prachtmoment!

Binnen de lijntjes

Jip zit aan de knutseltafel. Hij heeft potloden en een kleurplaat voor zich. Hij pakt het ene potlood na het andere op en legt het weer neer. Tegenover hem zit Pluk vol overgave en met wilde bewegingen te kleuren. Jips blaadje blijft leeg. Hij wordt steeds stiller. Ik kan niet netjes kleuren, jij moet het doen! roept Jip en hij loopt weg.

Jip vindt wel vaker van zichzelf dat hij iets niet goed genoeg kan – zelf aankleden, binnen de lijntjes kleuren, loopfietsen… Gelukkig houdt hij van puzzelen en bouwen; daarin lijkt hij redelijk ongeremd. Vorige week las ik toevallig over een onderzoek van Carol Dweck, waarin ze schoolkinderen een makkelijke opdracht geeft, waarna de kinderen geprezen worden voor hun harde werken, dan wel hun intelligentie. De ‘harde werkers’ kozen vervolgens heel veel vaker voor een moeilijkere uitdaging dan de ‘slimme kinderen.’ Nu prijzen we onze kinderen al niet bijzonder vaak voor hun prestaties, maar hier konden we nog wel extra op letten, vonden we. Dus hoorden de kinderen de afgelopen week regelmatig wanneer ze hard gewerkt hadden of hun best hadden gedaan.

Jip lijkt er goed op te reageren. We horen hem vaker dingen zeggen als: Poeh, dat is moeilijk! en: Ik ben wel heel moe geworden. Om vervolgens vrolijk nog een keer te proberen op de glijbaan te klimmen.

De kleurplaat is nog steeds maagdelijk wit. Jip zucht. Hij wil zo graag! Dan zegt de Technicus: Zeg, hoor eens. Jongetjes van drie mógen nog helemaal niet binnen de lijntjes kunnen kleuren. Jij mag alleen maar búiten de lijntjes kleuren. Jip grijnst ondeugend. Ik ga wél binnen de lijntjes kleuren. En hij is los. Met uiterste concentratie kleurt Jip zijn eerste kleurplaat. Potloden worden zorgvuldig uitgezocht. Tong uit de mond. Als hij buiten de lijntjes raakt, gaat hij vervolgens gewoon verder. Jip is trots!